หากมองการเมืองจำเป็นต้องมองให้เห็นภาพและวิถีการเคลื่อนโดยองค์รวม ไม่ว่าจะเป็นการเมืองเมื่อเดือนกันยายน 2564 ไม่ว่าจะเป็นการเมืองในเดือนสิงหาคม 2565 ทิศทางใหญ่ไม่เปลี่ยน
เหมือนกับมติจากคณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญจะสะท้อนให้เห็นอาการสะดุดแต่เส้นเลือดใหญ่ยังเหมือนเดิม
เมื่อ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ตกเป็นข้อกังขาสร้างคำถามในประเด็น “นายกเถื่อน” ตั้งแต่วันที่ 24 สิงหาคมเป็นต้นไป ก็มีความจำเป็นต้องปรับ เป็นการถอยแต่ถอยเพื่อตั้งหลัก
ในความเป็นจริงการดำรงอยู่ในลักษณะ “รักษาการ” นายกรัฐมนตรีของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็มิได้เป็นไปอย่างพลิกฟ้า คว่ำกระดาน หากแต่เลื่อนเข้าไปเพื่อสร้างรอยต่อ
ระยะเวลาแห่งการส่ง “คำชี้แจง” ระยะเวลาแห่งการพิจารณา เพื่อจัดทำ “คำวินิจฉัย” ต่างหากจึงเป็นระยะเวลาอันทรงความหมายอย่างลึกซึ้งในทางการเมือง
ไม่เพียงแต่จะสะท้อนให้เห็นว่า พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา สามารถ “ไปต่อ” ได้หรือไม่ และมีเหตุผลอย่างเพียงพอ คุ้มค่าหรือไม่กับการเดินหน้า “ไปต่อ”
หรือมีความจำเป็นต้องเปลี่ยนหน้าสลับคนมาเป็นบทบาทของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ต้องยอมรับว่านับแต่ก่อนและหลังรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 เป็นต้นมา “ยุทธศาสตร์” ในการกุม “อำนาจ” ทางการเมืองยังไม่เคยเปลี่ยน
ไม่ว่าจะเป็น พล.อ.สรยุทธ์ จุลานนท์ ไม่ว่าจะเป็น นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ไม่ว่าจะเป็น พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ทุกคนล้วนดำรงอยู่ในสถานะอันเป็น “ตัวแทน” ทั้งสิ้น
ไม่ว่าจะเป็นพรรคเพื่อไทย ไม่ว่าจะเป็นพรรคก้าวไกล จำเป็นต้องมีความแจ่มชัดและมอง “ยุทธศาสตร์” นี้ให้ออก ทุกอย่างยังดำเนินไปบนพื้นฐานแห่ง “ยุทธวิธี” ที่เรียกว่า ลับ ลวง พราง
คำถามอยู่ที่ว่าอาการ “สะดุด” เมื่อวันที่ 24 สิงหาคมจะมีแรงสะเทือนมากน้อยเพียงใด โดยเฉพาะการเลือกตั้งที่จะตามมาเมื่อ วาระของสภาผู้แทนราษฎรจะสิ้นสุดในเดือนมีนาคม 2566
น่ายินดีที่ทั้งพรรคเพื่อไทย พรรคก้าวไกล อ่านเกมทุกอย่างได้ทะลุ และเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในลักษณะชั่วคราวระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ได้อย่างดี
ข่าวเรื่องปรับ ครม. ข่าวเรื่องยุบสภาจึงเสมอเพียง “กลลวง”
เป็นกลลวงเช่นเดียวกับความระหองระแหงระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
เพียงแต่ห้วงนี้ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ต้องรับบทเท่านั้น
