การดำรงอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เหมือนเป็นความร่วมมือกันอย่างอบอุ่น
ไม่เพียงแต่ “เว้น” 1 เก้าอี้นายกรัฐมนตรี “ว่าง”
แม้จะดำรงอยู่ในสถานะแห่งรักษาการ “นายกรัฐมนตรี” แต่ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็ยังนั่งอยู่เก้าอี้ตัวเดิม
เป็นเก้าอี้ “รอง” นายกรัฐมนตรี
ขณะเดียวกัน กล่าวสำหรับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา แม้จะไปนั่งอยู่ในห้องรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเต็มตัว
แต่ก็มิได้ย่างกรายเข้าไปยัง “ทำเนียบรัฐบาล”
ภาพที่เห็นอย่างเด่นชัด เป็นภาพแห่งความสมัครสมาน ปรองดองสมานฉันท์กันอย่างยอดเยี่ยมภายในพี่น้อง “3 ป.”
กระนั้น ภายในความอบอุ่นก็สะท้อนถึงการต่อกร
สังคมสัมผัสได้ในความเปลี่ยนแปลงภายหลังสถานการณ์ “พัก” งาน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เมื่อวันที่ 24 สิงหาคมเป็นต้นมา
สัมผัสได้ใน “ความสงบ” จาก “บ้านป่ารอยต่อ”
เป็นความสงบที่แม้จะได้รับการเยือนจาก “ข้าราชการ” จาก“นักธุรกิจ” และแน่นอนจาก “นักการเมือง”
บ้านป่ารอยต่อกลายเป็น “เป้าหมาย”
นี่ย่อมเป็นความปกติเนื่องจากการไปเยือน “บ้านป่ารอยต่อ” ของ ข้าราชการ นักธุรกิจและนักการเมือง
คือความเป็นปกติ
เหมือนกับความเป็นปกติที่บ้านพักในกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์แทบไม่เคยเปิด “ต้อนรับ” มาก่อนเลย
เป็น “ความปกติ” ภายในความ “ไม่” ปกติ
มองจากด้านของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เพียงเปลี่ยนอากัปกิริยาเมื่อก้าวลงจากรถประจำตำแหน่งในทำเนียบรัฐบาล
ประกายวาบแห่ง “แฟลชไลต์” ก็วูบวาบ
สะท้อนให้เห็นความพร้อมอย่างเต็มเปี่ยมในการเดินเหิน ไม่ดำเนินไปในแบบตุ๊ต๊ะ ต้วมเตี้ยมเหมือนที่เคยเห็น
ยิ่งหากตัดคำว่า “ไม่รู้” ออกไปยิ่งฮือฮา
พลันที่ต่อสายโทรศัพท์ไปหา 1ผู้ว่าฯกรุงเทพมหานคร 1 ผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พร้อมให้ความร่วมมือ
ส่ง “ทหาร” เข้าไปรับมือกับ“น้ำเหนือ”
ทั้ง 2 สาย ทั้ง 2 วัน เสียงโทรศัพท์จาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็กัมปนาทราวกับเป็นนิมิตใหม่แห่งการบริหาร
เปล่งอานุภาพจากภาพแห่งการเทียบเปรียบ
แน่นอน ภาพเทียบเปรียบที่บังเกิดมิได้ย้อนไปไกลถึง พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ หรือ นายทักษิณ ชินวัตร
หากเทียบกับ “ประยุทธ์”
ภายในความร่วมและรับมือระหว่างงานของนายกรัฐมนตรี “ก่อนหน้านี้” กับรักษาการนายกรัฐมนตรีในปัจจุบันจึงแหลมคม
เป็นการต่อสู้ในความร่วมมือและรับมือ
