นับวันปัญหาอันเนื่องแต่ “เวลา” แห่งการดำรงตำแหน่ง “นายกรัฐมนตรี” ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะกลายเป็น “ปัญหา”
ทั้งมิได้เป็น “ปัญหา” ในระดับธรรมดาหากแต่เป็น “ระดับชาติ”
เพียงปัญหา 1 ซึ่งสะสมอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 มายังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ก็หนักหนาอย่างสาหัสอยู่แล้ว
นี่ยังมีความเด่นชัดมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับว่า แม้กระทั่งคนที่เคยล่มหัวจมท้ายร่วมกันมากับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็เริ่มทนไม่ได้และได้แสดงตัวอย่างเปิดเผย คนแล้วคนเล่า ฝ่ายแล้วฝ่ายเล่า
ไม่ว่าจะเป็นการปรากฏตัวขึ้นมาของพลายพรรคการเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งพรรคสร้างอนาคตไทยซึ่งชู นายสมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี
ที่สำคัญอย่างยิ่งยวดก็คือ การดำรงอยู่ในลักษณะรักษาการ
นายกรัฐมนตรีของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก่อให้เกิดสภาพเปิดโปงการดำรงอยู่ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา โดยอัตโนมัติ
นับวัน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะหมดความชอบธรรม
รูปธรรมแห่งความขัดแย้งอันปะทุมาจาก “ภายใน” กลไกแห่งอำนาจรัฐ สะท้อนผ่านการปรากฏขึ้นของเอกสาร “ภายใน” ฉบับแล้วฉบับเล่า
ไม่ว่าจะเป็นเอกสารของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไม่ว่าจะเป็นเอกสารของ นายมีชัย ฤชุพันธุ์
แม้โดยพื้นฐานจะมิอาจถือได้ว่าเป็นเอกสาร “ลับ” แต่เมื่อมีการปล่อยออกมาอย่างเป็นระบบ เป็นกระบวนการ ประสานกับ การสร้างบรรยากาศประกอบบทเพลงโน้มน้าวจูงใจ
ในอีกด้านจึงปรากฏเอกสารซึ่ง “ลับ” มากยิ่งกว่า ดำเนินไปใน ลักษณะโต้แย้งและหักล้างอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรต่อเอกสาร ที่มีการปล่อยออกมาอย่างจงใจก่อนหน้า
ทั้งหมดล้วนตอกย้ำและยืนยันถึง “ความขัดแย้ง” อันแสดงถึง “การต่อสู้” ภายในกลุ่มกุมอำนาจรัฐอย่างยากที่จะปฏิเสธ
จากความขัดแย้งซึ่งเริ่มจะกลายเป็นปัญหามากยิ่งขึ้นนี้เท่ากับได้กลายเป็น “เผือกร้อน” ตกอยู่ในมือของคณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ
จำเป็นต้องชี้ขาดอนาคต พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
จำเป็นต้องประเมินและพิจารณาว่าการ “ไปต่อ” ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะเป็นผลดีและผลเสียอย่างไรตามมา
และจะสามารถยุติปัญหาและความขัดแย้งได้จริงหรือไม่
