เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา มีอาคันตุกะชาวอเมริกันมาเยือนถึงบ้านของผู้เขียนจึงให้การต้อนรับฉันมิตรสหายที่ดีต่อกันได้พูดคุยกันอย่างสนิทสนมเหมือนกับเพื่อนที่รู้ใจกันมานานนับปีทั้งๆ ที่อายุของผู้เขียนและผู้มาเยือนจะห่างกันราวพ่อกับลูก
สหายผู้นี้มีอาชีพเป็นผู้ทำแอนิเมชั่นฝีมือดี ซึ่งแอนิเมชั่นคือการสร้างภาพเคลื่อนไหวโดยการฉายภาพนิ่งหลายๆ ภาพต่อเนื่องกันด้วยความเร็วสูงโดยการนำภาพนิ่งมาเรียงต่อกัน สมัยนี้ต้องใช้คอมพิวเตอร์ในการคำนวณสร้างภาพ จะเรียกการสร้างภาพเคลื่อนไหวด้วยคอมพิวเตอร์ หรือคอมพิวเตอร์แอนิเมชั่น หากใช้เทคนิคการถ่ายภาพหรือวาดรูป หรือรูปถ่ายแต่ละขณะของหุ่นจำลองที่ค่อยๆ ขยับ จะเรียกว่า ภาพเคลื่อนไหวนั้น เมื่อนำภาพดังกล่าวมาฉายต่อกันด้วยความเร็วตั้งแต่ 16 เฟรมต่อวินาทีขึ้นไป เราจะเห็นเหมือนว่า ภาพดังกล่าวเคลื่อนไหวได้ต่อเนื่องกัน ซึ่งคนที่มีฝีมือดีแบบมีความคิดสร้างสรรค์สูงนั้นหายากมากในเมืองไทย ดังนั้นสหายอเมริกันคนนี้เดิมเดินทางมาเมืองไทยด้วยสัญญาระยะสั้นเพียง 6 สัปดาห์ แต่เกิดตกหลุมรักสาวไทยเลยสร้างครอบครัวอยู่เมืองไทยมานานกว่า 8 ปีแล้ว
ด้วยความที่สนิทสนมเหมือนกับเพื่อนที่รู้ใจกันมานาน สหายอเมริกันจึงบอกว่าตัวเขานั้นมี ภาวะบกพร่องด้านการอ่าน (dyslexia) มาตั้งแต่เด็กแล้ว ซึ่งกระตุ้นความหลังที่ฝังใจผู้เขียนมาตั้งแต่เด็กตอนเรียนหนังสืออยู่ที่โคราชว่ามีเพื่อนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กันมีภาวะบกพร่องด้านการอ่าน (dyslexia) นี้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าเพื่อนผู้นั้นเป็นดิสเล็กเซียเพราะว่าเพื่อนผู้นั้นมักอ่านสะกดคำผิด ประสมคำผิดบ่อยๆ อ่านตะกุกตะกัก อ่านแบบเดาคำ อ่านได้ช้ากว่าเพื่อนในห้องเดียวกัน เขียนไม่ถูก พัฒนาการด้านการอ่านเขียนผิดปกติ เป็นคนมีปัญหาสับสนในการ อ่านข้ามคำ ทำให้เรียนไม่ทันเพื่อน แล้วหลายครั้งที่ครูไม่เข้าใจมักมองว่าเป็นเด็กโง่สอนทำเท่าไหร่ก็ไม่จำ และถูกเพื่อนบางกลุ่มล้อเลียน รังแกจนในที่สุดเพื่อนผู้นั้นก็หายไปไม่มาโรงเรียนอีกเลย เมื่อผู้เขียนได้เรียนรู้ถึงภาวะการเป็นดิสเล็กเซียเมื่อมีอายุมากขึ้นก็เลยฝังใจ เสียใจและสงสารเพื่อนผู้นั่งใกล้กัน แม้ไม่สนิทสนมกันมากนัก แต่ก็เคยพูดคุยกัน เคยเล่นด้วยกันเป็นปกติ
ใน พ.ศ.2439 (ตรงกับกลางสมัย ร.5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์) ได้มีการค้นพบภาวะบกพร่องด้านการอ่าน หรือดิสเล็กเซีย มีถูกเขียนถึงเป็นครั้งแรกโดยนายแพทย์ชาวอังกฤษชื่อ วิลเลียม พี. มอร์แกน ได้กล่าวถึงเด็กชายคนหนึ่งชื่อ เปอร์ซี เอฟ. ที่มีความสามารถและความฉลาดในทุกๆ ด้าน แต่กลับมีปัญหาในการอ่านหนังสือไม่ออกจนต้องขอให้เพื่อนอ่านหนังสือเรียนให้ฟัง
ในปัจจุบันพบว่าดิสเล็กเซียเกิดจากสมองส่วนที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับภาษาและการอ่านมีการทำงานบกพร่อง ทำให้เกิดความผิดพลาดในการรับรู้ด้านภาษา ตัวอย่างเช่น “น้ำมะนาว” สมองอาจแปลงเป็น “น้ำนาวมะ” หรือ “ผลไม้” อาจแปลงเป็น “ผลได้” หรือการเชื่อมโยงตัวหนังสือที่เห็นกับความหมายทำได้ช้า ทำให้อ่านไม่ออก หรืออ่านผิด
ได้มีการสำรวจพบว่า เด็กอเมริกันที่เป็นดิสเล็กเซียมีประมาณ 5-6% โดยเด็กผู้ชายเป็นดิสเล็กเซียมากกว่าเด็กผู้หญิงประมาณ 3-4 เท่า สำหรับในประเทศไทย สถิติของกระทรวงศึกษาธิการไทยใน พ.ศ.2556 แสดงว่า จำนวนเด็กไทยที่อ่านหนังสือไม่ออกมีมากถึง 4 แสนราย
ดังนั้นการยอมรับความจริงเรื่องการเป็นดิสเล็กเซียจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด เพราะในการวินิจฉัยอาการ แพทย์จะซักประวัติของบิดา มารดา พัฒนาการการเลี้ยงดูของเด็กตั้งแต่เกิด ประวัติการเรียน และความช่วยเหลือที่ได้รับ ฯลฯ ซึ่งถ้าเด็กได้รับการรักษาทันทีก็มีทางหาย แต่ก่อนจะเริ่มบำบัด พ่อ แม่ ครู หรือผู้ปกครองจะต้องเข้าใจ และยอมรับว่าเด็กของตนกำลังมีปัญหา และเด็กต้องการความช่วยเหลือ ซึ่งในสหรัฐอเมริกาได้ก้าวหน้าเป็นอย่างมาก
จากปากคำของสหายชาวอเมริกันผู้มาเยือนได้เปิดโลกให้ผู้เขียนเห็นความสำคัญในการช่วยเหลือแก้ไขเรื่องดิสเล็กเซียอย่างจริงจัง ที่มลรัฐมินนิโซตาซึ่งเป็นรัฐบ้านเกิดของสหายผู้มาเยือนที่ตั้งอยู่บริเวณทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา อันเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคมิดเวสต์ และเป็นรัฐที่มีอุตสาหกรรมอาหารชั้นนำและทรัพยากรธรรมชาติมากมาย ได้ออกกฎหมายว่าเด็กนักเรียนที่ถูกวินิจฉัยจากแพทย์ว่าเป็นดิสเล็กเซียแล้วห้ามโรงเรียนบังคับให้เรียนวิชาใดๆ อย่างเด็ดขาด ต้องให้เสรีภาพในการเลือกวิชาเรียนที่เด็กต้องการและห้ามการให้เด็กดิสเล็กเซียสอบตกเด็ดขาด ดังนั้นสหายของผู้เขียนจึงเลือกแต่วิชาที่สนใจคือคอมพิวเตอร์ที่ไม่ต้องอ่านหนังสือมากนัก ทำให้เขาเรียนจบขั้นมัธยมบริบูรณ์สามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่มลรัฐฟลอริดาเกี่ยวกับการทำแอนิเมชั่นโดยตรงจนจบปริญญาตรี และทำงานด้านแอนิเมชั่นจนเป็นที่ประจักษ์ในฝีมือและความคิดสร้างสรรค์จนได้รับการจ้างงานให้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อทำงานทางแอนิเมชั่น
ดังกล่าวนั่นเอง
ผู้เขียนได้รับทราบมาจากผู้ที่เป็นญาติพี่น้องของคนอ่านหนังสือไม่ออกหลายคนในกรุงเทพฯนี่เอง
ที่รับจ้างเป็นคนขับรถยนต์ส่วนตัวและรถรับจ้างเป็นอาชีพทั้งๆ ที่อ่านหนังสือไม่ออก แต่สามารถขับรถยนต์ได้โดยอาศัยความจำเป็นสำคัญ จึงอยากให้รัฐบาลไทยเรามีนโยบายแบบมลรัฐมินนิโซตาบ้าง คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะจะแก้ปัญหาการจราจรและปัญหาที่เด็กไทยที่อ่านหนังสือไม่ออกที่มีกว่า 4 แสนราย แบบยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยทีเดียว
สำหรับผู้ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก อาทิ ออร์แลนโด บลูม, ทอม ครูซ หรือริชาร์ด แบรนสัน (เจ้าของบริษัท Virgin Records) ได้ออกมาเปิดเผยว่าตนเองเป็นดิสเล็กเซีย ส่วนในเมืองไทยนั้นอดีตราชินีเพลงลูกทุ่งผู้ล่วงลับไปแล้วก็เป็นที่ทราบกันอยู่ทั่วไปว่าเธออ่านหนังสือไม่ออก แต่สามารถสะกดผู้คนด้วยเพลงที่เธอร้องออกมาจากความทรงจำแท้ๆ ของเธอเองล้วนๆ เลยทีเดียว
โกวิท วงศ์สุรวัฒน์
