ในที่สุด ข่าว”ประท้วง” ต่อการเลือกตั้ง”ประธานาธิบดี”สหรัฐซึ่งปะทุขึ้นนับแต่วันที่ 9 พฤศจิกายน เป็นต้นมา
ก็ค่อยๆ “ดาวน์”
แม้ไม่ถึงขั้น “สงบ” อย่างสิ้นเชิง แต่ก็ถือได้ว่า เข้าสู่ความเป็น”ปกติ” มากยิ่งขึ้น
เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นใน “อังกฤษ”
คงจำได้ว่า สภาวะแห่งความหงุดหงิด ไม่พอใจ ได้ปรากฏขึ้นในอังกฤษหลัง “ประชามติ”
“ปริมาณ” จะเหนือกว่ากรณี”ทรัมพ์”ด้วยซ้ำ
การโหมประโคมในเรื่อง “แยกตัว” ก็ไม่ยิ่งหย่อน เพราะได้ยินเสียงขู่มาจาก “สก็อตแลนด์” เหมือนกับได้ยินเสียงขู่มาจาก”แคลิฟอร์เนีย”
แต่เมื่อผ่านการ “ประท้วง” ระยะ 1 ระดับ 1 ก็ค่อยๆ “สงบ”และกลายเป็น “อดีต”
นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “สภาวธรรม”
หากเปิดหนังสือ “พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์”ของ พระพรหมคุณภรณ์(ป.อ.ปยุตโต)
ควรจะเริ่มจาก
สภาพ,สภาวะ ความเป็นเอง 1 สิ่งที่เป็นเอง 1 ธรรมดา 1
ตามด้วยคำว่า “สภาวทุกข์” ทุกข์ที่เป็นเองตามคติแห่งธรรมดา ได้แก่ ทุกข์ประจำสังขาร คือ ชาติ ชรา มรณะ
และจบลงที่คำว่า “สภาวธรรม”
ความหมายก็คือ หลักแห่งความเป็นเอง 1 สิ่งที่เป็นเองตามธรรมดาของเหตุ ปัจจัย
กล่าวสำหรับ “คนไทย”
พื้นฐานที่ไม่ควรลืมหรือมองข้ามอย่างเด็ดขาดก็คือ กรณีของ ทรัมพ์ กรณีของคลินตัน มีเหตุ ปัจจัยอันแน่นอน
นั่นก็คือ เหตุ ปัจจัยแห่ง”อเมริกา”
นั่นก็คือ เป็นเหตุ ปัจจัยของ “เขา” มิได้เป็นเหตุ ปัจจัย ของ”เรา”
แต่ที่เป็น”ทุกข์” เพราะยึดมาเป็น “เรา”
คนที่กระดี้กระด้าไปกับการประท้วงอันมีต่ออเมริกา อันมีต่อทรัมพ์
ปัจจัย 1 มาจาก “นัยประหวัด”
ปัจจัย 1 มาจากการโน้มน้าวให้คล้อยตามเพราะเอาความเคยชินในแบบไทย-ไทยไปคิดนึก
คิดนึกเพื่อมาเสริม”ความชอบธรรม”ให้”ตน”
นั่นก็คือ ความชอบธรรมที่เคยออกไปร่วมกับพันธมิตรก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549
นั่นก็คือ ความชอบธรรมที่เคยออกไปร่วม”ชัตดาวน์” เป่านกหวีด กับ “กปปส.”
เหล่านี้จึงแปรมาเป็น “อนุสัย”
“อนุสัย” ในการสร้าง”ความชอบธรรม”ให้กับตัวเอง
