ทั้งๆที่อยู่ในบรรยากาศแห่งการร่าง”กฎหมายลูก” ทั้งๆที่อยู่ในบรรยากาศแห่งการ “รีเซ็ต” ในทางการเมือง
อันจะนำไปสู่การ “เซ็ต ซีโร่”
แต่ “บรรยากาศ” ในการถกเถียงทางการเมืองกลับเรื่อยๆเฉื่อยๆ ในแบบกาพย์ห่อโคลงดึกดำบรรพ์
เรื่อยๆมาเรียงๆ นกบินเฉียงไปทั้งหมู่
อาจมี “ปฏิกิริยา” จาก นายสมชัย ศรีสุทธิยากร สร้างความ “ร้อนแรง” ขึ้นมาบ้าง
กระทั่ง นายมีชัย ฤชุพันธุ์ รับไม่ได้
กระนั้น “บรรยากาศ”โดยทั่วไปในทาง “การเมือง” ก็ดำเนินไปอย่างไม่คึกคัก
เหมือนกับจะรู้ “คำตอบ” อยู่แล้ว
กระนั้น สภาพที่แปลกๆและมากด้วยความ”แปร่ง”อย่างหนึ่งก็คือ การเสนอคำถามในเรื่อง “สืบทอดอำนาจ” หายไปกระทั่งตกกระแส
หรือว่า”เซ็ง”จนไม่อยากจะ”ถาม”กัน
มีความเข้าใจอย่างค่อนข้างเป็นเอกภาพว่า “อำนาจ”ทางการเมืองน่าจะยังเป็นของ”คสช.”ต่อไป
อย่างน้อยก็ในห้วงแห่ง “เปลี่ยนผ่าน”
นี่เป็น “เจตจำนง” อันปรากฎผ่านไม่เพียงจาก”รัฐธรรมนูญ”
หากโดยความเข้าใจ “ร่วม” ในทางสังคม
พรรคประชาธิปัตย์ก็”รู้สึก”อย่างนี้
ยิ่งพรรคเพื่อไทยและโดยเฉพาะในแวดวง”คนเสื้อแดง”ก็รับรู้และ “รู้สึก”เช่นนี้
โดยเฉพาะเมื่อ “ร่างรัฐธรรมนูญ”ผ่าน”ประชามติ”
บรรยากาศที่ “เงียบ” ในเรื่องการสืบทอด”อำนาจ”ทางการเมืองในระยะ “เปลี่ยนผ่าน”
จึง “ตีความ”และ”เข้าใจ”ได้
1 ตีความจากเนื้อหาของ”รัฐธรรมนูญ” เข้าใจจากคำประกาศ อย่างต่อเนื่องนับแต่หลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 เป็นต้นมา
ความเงียบจึงมาจาก “การยอมรับ”
เป็นการยอมรับโดยไม่โต้แย้ง เป็นการยอมรับอย่างเซื่องต่ออำนาจอันแข็งแกร่งของ “คสช.”
ขณะเดียวกัน ในอีกด้าน 1 ความเงียบนี้มิได้เป็นความเงียบจากกลุ่มการเมือง พรรคการเมือง อันถือได้ว่าเป็นปัจจัยจาก”ภายนอก”
หากเป็น “ความเงียบ” แม้กระทั่งภายใน “คสช.”
เหมือนกับเป็นอาการในแบบ “นะจังงัง” จนทำให้แทบไม่มีการเคลื่อนไหว หรือเอ่ยถึงอย่างจริงจัง
เหมือนกับเป็น”สัญญาณ”แห่งความ”ไม่แน่นอน”
เป็นความไม่แน่นอนแห่ง “อำนาจ” เป็นความไม่แน่นอนในการ”สืบทอด”อำนาจ
เท่ากับเป็น”บทสรุป” แห่งอนิจจัง”อำนาจ”การเมือง
