การแยกทางระหว่าง “อดีต” กปปส.ภายใต้การนำของ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ น่าศึกษาน่าทำความเข้าใจ
แม้จะมี “ฐาน” มาจาก “ประชาธิปัตย์”
กระนั้น เมื่อเอาการเลือกตั้งในเดือนมีนาคม 2562 มาเป็นบรรทัดฐานก็ก่อให้เกิด “เส้นแบ่ง” ในแต่ละสายอย่างเด่นชัด
ทั้งๆ ที่มีการจัดตั้ง “รวมพลังประชาชาติไทย”
แต่บางส่วนก็เข้าไปร่วมกับพรรคพลังประชารัฐ และสามารถก่อ “ปรากฏการณ์” ได้มากกว่าที่เห็นผ่านกระบวนการของ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ
เพราะ “รวมพลังประชาชาติไทย” ได้มาเพียง 5
ไม่เพียงน้อยกว่า 116 คนของพรรคเพื่อไทย หากยังน้อยกว่าแม้กระทั่ง 80 กว่าคนของพรรคอนาคตใหม่
นี่คือจุดระเบิดแห่งแม่น้ำแยกสาย ไผ่แยกกอ
อย่าได้แปลกใจหากเมื่อประสบเข้ากับสถานการณ์แห่งคดีความที่ตามมา ภายใน กปปส.ที่เคยอยู่กับพรรคพลังประชารัฐก็เริ่มแตกขบวน
ด้านหลัก วางตัวเหมือนกับจะเป็น “อิสระ”
แต่เมื่อถึงเวลาหนึ่งซึ่งจำเป็นต้องเลือกข้าง ปรากฏว่า นายพุทธิพงษ์ ปุณณกันต์ แปรเป็นพลังสำคัญให้กับพรรคภูมิใจไทย
แว่วว่า นายสกลธี ภัททิยกุล หวนกลับ “พลังประชารัฐ”
เริ่มปรากฏภาพ นายเอกนัฏ พร้อมพันธุ์ นายวิทยา แก้วภราดัย เป็นกำลังสำคัญให้กับ นายพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค ที่พรรครวมไทยสร้างชาติ
ขณะที่มีการแยกตัวจากพรรครวมพลังประชาชาติไทย
ด้านหลักอาจยังอยู่แปรร่นเป็น “พรรครวมพลัง” โดย นพ.วรงค์ เดชกิจวิกรม และ นายถาวร เสนเนียม
ปักธงที่ “ไทยภักดี”
ความน่าสนใจอยู่ที่ “รวมไทยสร้างชาติ”
มีความเหมือนและความต่างดำรงอยู่อย่างแน่นอนระหว่างพรรคพลังประชารัฐกับพรรครวมไทยสร้างชาติ
แม้จะสัมพันธ์กับ “รัฐประหาร” 2557
กระนั้น พรรคพลังประชารัฐก็ต่อสายตรงถึง พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ พรรครวมไทยสร้างชาติก็ต่อสายตรงถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
พรรคแรกดูด นายมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ์ เข้ามา
พรรคหลังดึงเอาบางส่วนมาจากพรรครวมพลังประชาชาติไทยเข้ามาอย่างเป็นระบบโดยเฉพาะพื้นที่ภาคใต้
มีร่องรอยของ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ดำรงอยู่
ก่อให้เกิดแนวร่วมระหว่างพรรครวมไทยสร้างชาติ พรรครวมพลัง พรรคไทยภักดี ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ต่อกรกับ พรรคเพื่อไทย พรรคก้าวไกล
มีความพยายามแยกสายระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ให้กลายเป็น “อื่น” ระหว่างกัน
เป็นไปได้หรือไม่ ยังต้องติดตาม
เพราะสัมพันธ์ตั้งแต่ก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 ก่อนรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 ยังติดตรึงอยู่
นี่คือโจทย์การเลือกตั้งปี 2566
