คอลัมน์หน้า 3 : ประเมิน วัดค่า ของ จตุพร พรหมพันธุ์ บทบาท เพื่อไทย

ผลสะเทือนจากการออกโรงของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ ต่อ นายทักษิณ ชินวัตร และพรรคเพื่อไทย กำลังได้รับการประเมิน

ไม่ว่าจะจาก “3 ป.” ไม่ว่าจะจาก “พรรคการเมือง”

ในความเงียบของ นายทักษิณ ชินวัตร น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ในความเงียบของพรรคเพื่อไทย

อาจเหมือนกับจะได้ยินเสียง “วืด” เพราะเมื่อคู่กรณีโดยตรงเลือกยุทธวิธี “นิ่ง” การสาดน้ำจึงมาจากด้านเดียว คือในด้านของ นายจตุพร พรหมพันธุ์

ยากเป็นอย่างยิ่งในการสร้าง “ประเด็น”

จึงอาศัยจากตัวละครอันเป็น “ทุติยภูมิ” มิได้เป็น “ปฐมภูมิ” อย่าง นายทักษิณ ชินวัตร อย่าง
พรรคเพื่อไทย

กระนั้น ก็มิอาจดูเบา นายจตุพร พรหมพันธุ์

สถานะและการดำรงอยู่ของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ กับสถานะและการดำรงอยู่ของ นปช.
และของคนเสื้อแดง

เด่นชัดยิ่งว่า เป็นแขนขาของ “เพื่อไทย”

ภาพแห่งการเข้าร่วมของ “มวลชน” จึงสัมพันธ์กับเครือข่ายของพรรคเพื่อไทยอย่างแนบแน่น

ไม่ว่าเมื่อปี 2552 ไม่ว่าเมื่อปี 2553ด้านบนสุดย่อมเป็น นายทักษิณ ชินวัตร อันอยู่ในสถานะ “ผู้นำ” ในด้าน
“จิตวิญญาณ”

มือไม้สำคัญย่อมเป็น “นักการเมือง” ในแต่ละ “พื้นที่”

ความสามารถของ นปช.จึงมิได้เป็นเรื่องของ “การจัดตั้ง” หากเป็นความสามารถในการบริหาร “เวที” ขยายประเด็น

นี่คือทางของ “จตุพร” นี่คือทางของ “ณัฐวุฒิ”

ในเมื่อการดำรงอยู่ของ นปช.และของคนเสื้อแดงอยู่บนสภาพความเป็นจริงเช่นนี้ บทบาทด้านหลักจึง
มาจาก 2 ส่วน

1 คือ ผู้นำ “จิตวิญญาณ” 1 คือ “เพื่อไทย”

“ผู้นำจิตวิญญาณ” ต่างหากคือผู้นำอย่างแท้จริง “เพื่อไทย” ต่างหากคือผู้ขับเคลื่อนและระดม “มวลชน”
อย่างเป็นจริง

เป็น “เวที” เป็นพื้นที่ให้ นายจตุพร พรหมพันธุ์

เมื่อ “ผู้นำจิตวิญญาณ” ไม่เห็นด้วยเมื่อ “เพื่อไทย” ไม่ขับเคลื่อนสภาพก็เห็นได้ในห้วงท้ายของการเคลื่อนไหวที่ถนนอักษะในเดือนพฤษภาคม 2557

คนที่กุม “ยุทธศาสตร์” จึงเด่นชัดว่าเป็น “ใคร”

บทบาทของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ บทบาทของ นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ จึงเป็นบทบาทในทาง “ยุทธวิธี” ในแต่ละจังหวะก้าว

ที่กระทบจึงเป็น “ยุทธวิธี” มิใช่ “ยุทธศาสตร์”

จะอ่านผลสะเทือนของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ จึงต้องติดตามบทบาทของ 1 พรรคเพื่อไทย 1 บทบาทปรปักษ์ทางการเมือง นายทักษิณ ชินวัตร

บรรดาที่แวดล้อม นายจตุพร พรหมพันธุ์

ขณะเดียวกัน ความนิ่งของอีกด้านของคนเสื้อแดง ไม่ว่า นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ ไม่ว่า นางธิดา ถาวรเศรษฐ ก็มิอาจมองข้าม

ยังอิงยุทธศาสตร์ “เพื่อไทย”อยู่หรือไม่