การตั้งเวทีปราศรัยใหญ่ของพรรครวมไทยสร้างชาติกำลังจะเป็น “บทเรียน” อันทรงคุณค่ายิ่งในทาง
การเมือง
ต่อ “ประยุทธ์” ต่อ “กุนซือ”
เป็นบทเรียนจากบทบาทของ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี เป็นบทเรียนจากบทบาทของ นายเสกสกล
อัตถาวงศ์
ในเรื่อง “ปราศรัย” ในเรื่องการจัด “เวที”
ความหวังที่จะอาศัยความจัดเจนของ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี กลับกลายเป็น “ลบ” ความหวังที่จะอาศัย “บารมี” ของ นายเสกสกล อัตถาวงศ์ กลับล้มเหลว
เพราะ “ผลสะเทือน” สำแดงออก “ฉับไว” ยิ่ง
เพียงเอ่ยชื่อ “ไทยรักไทย” ก็เป็นเรื่อง เพียงวัดอัตราของ “เดซิเบล” จากเสียงโห่ร้องขานรับก็ประจักษ์
บ่งชี้ถึง “อนาคต” ในพื้นที่ของ “อีสาน”
ต่อกรณีของ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี ต้องยอมรับว่าการผาดโผนในยุทธจักรการเมืองบ่มสร้าง “ความจัดเจน” มาอย่างโดดเด่น
เป็นความจัดเจนในแบบ “ประชาธิปัตย์”
ตั้งแต่ยุคส่งคนไปร้องตะโกนใน “โรงหนัง” กระทั่งการปล่อยข่าวกระซิบว่า “จำลองพาคนไปตาย”
สัมผัสได้ในตัวตนของ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี
การปูพื้นการปราศรัยถึงแนวโน้มและความเรียกร้องต้องการ “คนดี” มาปกครองบ้านเมืองอาจฟังดู
เหมาะสมกลมกลืน
หากเป็น “รวมไทยสร้างชาติ” มิใช่ “ไทยรักไทย”
จึงกลายเป็นคำถามว่าความจัดเจนของพรรคประชาธิปัตย์ ความจัดเจนของ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี จะ
เหมาะสมหรือไม่
ต่อ “รวมไทยสร้างชาติ” ต่อ “ประยุทธ์”
ขณะเดียวกัน การผลักรุนให้ นายเสกสกล อัตถาวงศ์ เข้ามาเป็นหัวหมู่ทะลวงฟันกำลังกลายเป็นเรื่องหวาดเสียว
หวาดเสียวตั้งแต่กรณี “สินบน” ในเรื่อง “สลาก” มาแล้ว
เมื่อความจัดเจนของ นายเสกสกล อัตถาวงศ์ วางอยู่บนพื้นฐานการแหกโค้งจากบท “กตัญญูทักษิณ”
มาในแบบ 360 องศา
ประสานกับความเชื่อมั่นต่อ “หมู่บ้านเสื้อแดง”
การตั้งเป้าหมายที่จะระดมคน “เรือนแสน” เข้ามาอย่างอลังการงานสร้างกลับพังครืนราวปราสาททรายต้องคลื่น
เนื่องจากภาพที่ปรากฏคือ “ทหารม้า”
เส้นทางของพรรครวมไทยสร้างชาติ ไม่ว่าจะมองผ่านพื้นที่นครราชสีมา ไม่ว่าจะมองผ่านทั่วทั้งภาคอีสานจึงหวาดเสียวอย่างชวนให้สยดสยอง
หากไม่สามารถ “ปักธง” ก็วังเวงอย่างน่าใจหาย
ประเมินจาก “ท่าที” ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา อาจยังให้ความเชื่อมั่นต่อ นายไตรรงค์ สุวรรณคีรี อยู่
แต่กับ นายเสกสกล อัตถาวงศ์ ยังไม่ปรากฏ
คำถามจึงรวมศูนย์ไปยัง นายพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค และ นายวิทยา แก้วภราดัย อย่างถี่ยิบเป็นพิเศษ
รวมถึงบรรดา “เสธ.” ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
