ถึงแม้ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมจะว่างลง
ว่างลงตั้งนานหลายเดือนมาแล้ว
ถามว่ารัฐบาลมีความต้องการจะปรับครม.เพื่อแต่งตั้งรัฐมนตรีหรือไม่
เหมือนว่า “มี” แต่จนแล้วจนรอดก็ ยัง”ไม่มี”
อาจเป็นเพราะ พล.อ.อ.ประจิน จั่นตอง รองนายกรัฐมนตรีซึ่ง รักษาราชการในตำแหน่งนี้ยังสามารถทำงานได้เหมือนมิได้ขาดหายหรือกลายเป็นช่องว่าง
สะท้อนว่ายังไม่มีความต้องการที่จะ”ปรับครม.”
แต่พลันที่ พล.อ.ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ พ้นจากตำแหน่ง พลันที่ พล.อ.ไพบูลย์ คุ้มฉายา พ้นจากตำแหน่ง
มี “ความจำเป็น” ต้องขยับ ขับเคลื่อน
ต้องหารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ต้องหารัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
นี่แหละคือ “ตัวแปร”
ตอนที่ นายวิษณุ เครืองาม หยิบยกเอาคำว่า “ตัวแปร” มากล่าวถึงในปาฐกถาพิเศษเนื่องในวันเกิดของ “ประชาชาติธุรกิจ”
นึกถึง “โรดแมป”
นึกถึง “การเลือกตั้ง” และการได้มาซึ่ง “รัฐบาล”ใหม่ภายหลังการเลือกตั้งประมาณปลายปี 2560
มิได้นึกถึง “การปรับครม.”
แม้ว่าตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมจะมีเสมอเป็นเพียง”รักษาราชการ”
แม้ว่า พล.อ.ฉัตรชัย สาริกัลยะ จะอยากได้”รัฐมนตรีช่วย”
แต่ระดับ นายวิษณุ เครืองาม ย่อมอ่านออกว่า พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา คิดอย่างไร
ทุกอย่างจึงดำเนินไปในแบบ “เข็มขัดสั้น” คาดไม่ถึง
ไม่ว่ารัฐบาลที่มาจาก “การเลือกตั้ง” ไม่ว่ารัฐบาลที่มาจาก”รัฐประหาร” ล้วนคิดเหมือนกัน
คือ ไม่อยาก “ปรับครม.”
เพราะทุกครั้งที่มีการปรับครม.หมายถึง “แรงกระเพื่อม”ในทางการเมือง
คนเข้ามา “ดีใจ” คนออกไป “เสียใจ”
เหมือน นายสมคิด จาตุรพิทักษ์ เคยดีใจ เหมือน ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล เคยประสบเมื่อเดือนสิงหาคม 2558
การปรับครม.ใหม่ในอีกไม่กี่วันก็เช่นเดียวกัน
จากนี้เป็นต้นไป กระแส”ข่าวลือ”ก็จะถูกปล่อยออกมาอย่างมากด้วยสีสัน
ไม่ว่าจะเป็น “ปรับเล็ก” ไม่ว่าจะเป็น “ปรับใหญ่”
นี่คือสถานการณ์อันเป็น “ตัวแปร” ในทางการเมือง อย่างที่ นายวิษณุ เครืองาม เคยเสนอ
เพียงแต่มาถึง”เร็ว”เกินคาด
