สถานีคิดเลขที่ 12 : ก้าวข้าม
ระยะนี้ เริ่มมีเสียงพูดถึงการสร้างความเป็นธรรม การก้าวข้ามความขัดแย้งกันมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี
แต่ยังไม่ไปถึงวิธีการว่า ความเป็นธรรมนั้น จะสร้างขึ้นมาอย่างไร จะก้าวข้ามความขัดแย้งกันอย่างไร
ก้าวข้ามหมายถึงปล่อยให้ความขัดแย้งแก้ไขตัวเอง ให้ตีกันให้ตายไปข้างหนึ่ง หรือจะมีกลยุทธ์ไปแก้ไขอย่างไร
พรรคการเมืองต่างๆ แคนดิเดตนายกฯ ของแต่ละพรรค น่าจะอธิบายขยายความในเรื่องนี้ให้มากขึ้น
เพื่อให้มีเป็นสัญญาประชาคม เป็นเรื่องทางสังคมที่ต้องรับผิดชอบ และทวงถามกันต่อไป
ย้อนไปก่อนรัฐประหาร 2557 โดยเฉพาะหลังการสลายม็อบครั้งใหญ่ เมื่อปี 2553 ที่มีผู้เสียชีวิต 99-100 ศพ บาดเจ็บนับพันคน มีการพูดถึงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์ ตั้งคณะกรรมการมาหลายชุด เชิญผู้เชี่ยวชาญต่างประเทศมาร่วม
กรรมการเหล่านี้ทำหน้าที่กันเต็มที่ ประชุมแล้ว เสนอรายงานวิธีการสร้างความปรองดอง แต่ไม่มีความคืบหน้าใดๆ มากนัก
ข้อเสนอจากกรรมการชุดต่างๆ ย้ำไปที่การเยียวยาทุกฝ่ายในความขัดแย้ง ด้วยการใช้กฎหมายที่เสมอภาคและเป็นธรรม
ผลลงเอยยังไง เป็นเรื่องที่ทุกคนทุกฝ่ายรู้ดี บางฝ่ายต้องรับรู้ด้วยความเจ็บปวด
รอยร้าวความขัดแย้งต่างๆ ยังดำรงอยู่ในสังคมไทย
รัฐประหาร 2557 ที่ชูเรื่องการปฏิรูป หลายคนยังคิดว่า อาจจะเป็นโอกาสของการสร้างความปรองดอง ยุติความขัดแย้ง
สุดท้าย แม้แต่ผู้ที่สนับสนุนการรัฐประหาร ยังออกมาบอกว่า เสียดายโอกาส
รากฐานของความขัดแย้ง ความไม่เป็นธรรม เป็นที่รู้กันว่า ด้านหลักๆ มาจากความเหลื่อมล้ำ ความไม่เสมอภาคทางด้านโอกาสต่างๆ
ระบอบประชาธิปไตย จึงมาทำหน้าที่ตอบโจทย์ เพราะด้วยระบบที่ให้เสียงของประชาชน เป็นผู้กำหนดกฎหมาย การเมือง และอื่นๆ ความไม่เป็นธรรมต่างๆ จะถูกแก้ไขไปเรื่อยๆ
ผู้นำไม่เก่ง ไม่ทันยุคทันสมัย ก็มีช่องทางให้พ้นไป แล้วนำคนใหม่มาแทน โดยไม่จำเป็นต้องเกิดวิกฤต
กฎหมายไม่แฟร์ ให้สภาแก้ไข หรือยกร่างใหม่ได้
รัฐธรรมนูญ ยกร่างด้วยคนกลุ่มเดียว ผ่านประชามติในบรรยากาศที่ไม่เป็นประชาธิปไตย มีเนื้อหาที่ดีไซน์เพื่อคนกลุ่มเดียว สร้างอภิสิทธิ์ชนมากำหนดการเมือง
ก็ต้องแก้ไขหรือยกร่างใหม่ ให้เป็นรัฐธรรมนูญของคนส่วนใหญ่
ในทางเศรษฐกิจและสังคม หากแผนการพัฒนาประเทศ ยึดหลักการพัฒนาแบบลำเอียง ก็ต้องแก้ไขได้
ระบบการเมือง ต้องสร้างผู้บริหารประเทศที่ทันสมัย เป็นที่เชื่อถือศรัทธาของประชาชนทุกกลุ่ม
ไม่ใช่ไปขุดเอาข้าราชการเกษียณมาเป็นผู้นำประเทศ
ถึงเวลาที่จะต้องพูดกันอย่างเป็นรูปธรรม และมีรายละเอียดพอสมควรว่า เราจะก้าวข้ามความขัดแย้ง จะแก้ไขความขัดแย้งกันอย่างไร
คิดได้ย่อมเป็นเรื่องดี แต่ถ้าไม่มีแผนสำหรับลงมือทำ ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไร
