ยิ่งมีความพยายามแยกพรรคเพื่อไทยออก “ต่างหาก” ไปจากพรรคก้าวไกล ยิ่งทำให้เกิดการกระชับระหว่างพรรคเพื่อไทย พรรคก้าวไกล
ไม่ว่าจะโดยการใช้ 250 ส.ว.มาเป็น “เครื่องมือ”
ไม่ว่าจะโดยการปลุกระดม “เสื้อเหลือง” มาชุมนุมหน้าบริเวณรัฐสภา เพื่อโดดเดี่ยวพรรคก้าวไกล
สกัด นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ มิให้ไปถึง “เป้าหมาย”
ดึงอดีต ส.ส.ปัดเศษ “ฟื้นพรรค”สร้างป้อมปราการ ประสานกับการโหมประโคมในเรื่อง “อเมริกา” เข้ามา
แทรงแซง ยึดครอง
ยุทธวิธีเพื่อ “โดดเดี่ยว” และ “แยกสลาย”
แยกสลายพันธมิตรระหว่างพรรคเพื่อไทย พรรคก้าวไกล โดดเดี่ยวพรรคก้าวไกลให้เป็นที่น่ารังเกียจในทางการเมือง
ผลที่ตามมาเป็นอย่างไร
ความพยายามอันผลิตสร้างออกมาจากสมองก้อนโตของเหล่าเสนาธิการแห่ง
“ระบอบ 3 ป.” อาจส่งผลสะเทือนได้
แต่ก็จำเพาะคน “ขวัญอ่อน” ในทาง“การเมือง”
นั่นก็คือ กลุ่มที่มองเห็นการเติบใหญ่อย่างก้าวกระโดดของพรรคก้าวไกล อาจจะกลายเป็น “อุปสรรค”
ต่อความสำเร็จ
จึงต้องการ “ลิดรอน” กิ่งก้านลงเป็นลำดับ
เมื่อพลังในส่วนนี้ประสานเข้ากับการยื่นมือเข้ามาของขบวนการ “ไอโอ” อย่างเป็นระบบ อย่างมีการวางแผน
อาจทำให้เกิดภาวะ “สั่นไหว”รวนเรได้
อย่างที่มีการขยายในเรื่องตำแหน่ง “ประธานสภา” อย่างที่มีการรุกไล่เพื่อมิให้อุบัติของ “บันทึกช่วยจำ”
ดำเนินไปด้วยความราบรื่น
แต่เมื่อถึง “สถานการณ์”แหลมคม “สติ” ก็หวนกลับ
ไม่ว่าจะเป็นสติทางด้านของพรรคก้าวไกล ไม่ว่าจะเป็นสติทางด้านของพรรคเพื่อไทย ทำให้นำไปสู่“บทสรุป” ที่มีลักษณะสร้างสรรค์
อย่างเช่นของ “จาตุรนต์” อย่างเช่น “ณัฐวุฒิ”
ระหว่างการขับเคลื่อน “ครอบครัวเพื่อไทย” ภายใต้ยุทธศาสตร์ “แลนด์สไลด์” ก็เดินหน้าไปด้วยความมั่นแน่ว
แต่เมื่อพิสูจน์ผ่านผล “การเลือกตั้ง” ก็ยอมรับในความจริง
มิได้เกิดความอิจฉาตาร้อน มิได้เกิดอาการเขม่น ตรงกันข้าม ทบทวน สังเคราะห์และวิเคราะห์อย่างซื่อสัตย์
ยืนหยัดการสร้าง “พันธมิตร”แห่ง “แนวร่วม” แน่วแน่
ฟันธงอย่างมั่นใจว่า หากพรรคเพื่อไทยไม่จับมือกับพรรคก้าวไกล ประชาชนต่างหากคือผู้เสียประโยชน์
สัมพันธ์ “เพื่อไทย” กับ “ก้าวไกล”จึงเดินหน้า
แท้จริงแล้ว ความคิดที่จะช่วงชิงเป็นฝ่ายรุกและแสดงความเหนือกว่าพรรคก้าวไกลอันตรายอย่างยิ่ง
อันตรายที่จะ “ถลำ” ไปในหนทาง “ฉวยโอกาส”
ในความเป็นจริง แนวต้านจากพรรครวมไทยสร้างชาติ แนวต้านจากพรรคพลังประชารัฐ คือรากฐานแห่ง “ระบอบ 3 ป.”
ยากยิ่งที่พรรคเพื่อไทยจะเบียดแทรกเข้าไป
