คอลัมน์หน้า 3 : รากเหง้า ปัญหา มิใช่ พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ เป็น ‘รัฐธรรมนูญ’
ยิ่งเห็นบทบาทของ นพ.ชลน่าน ศรีแก้ว ยิ่งเห็นบทบาทของ นายอดิศร เพียงเกษ ยิ่งทำให้ระยะระหว่างพรรคเพื่อไทยกับพรรคก้าวไกลถอยห่าง
ผ่าน “ความคิด” ผ่าน “การเมือง”
เฉพาะหน้าเหมือนกับมีตำแหน่ง “ประธานสภา” มากางกั้น แต่สังคมก็มองไกลไปถึงตำแหน่ง “นายกรัฐมนตรี”
เมื่อภาพ “พระบวชใหม่” ตีคู่มากับ “เจ้าอาวาส”
คำประกาศว่าจะดำรงตนเหมือนกับ “ผนังทองแดง กำแพงเหล็ก” ให้กับพรรคก้าวไกลก็กลายเป็น “คำถาม”
“ปราการ” ที่ขวางกั้นคือ “อาวุโส”
เป็น “อาวุโส” อันพรรคเพื่อไทยมั่นใจว่ามีความเหนือกว่า เป็น “อาวุโส” ที่แม้จะมี 14,233,895 อยู่ในมือก็ยัง “ละอ่อน”
ก่อให้เกิดความไม่มั่นใจไปยัง MOU
ถามว่าปัญหาอันเกิดขึ้นเป็นความเห็น “ต่าง” เป็นความขัดแย้งระหว่างพรรคเพื่อไทยกับพรรคก้าวไกลมีมูลเชื้อมาอย่างไร
ระหว่าง “พรรคพี่” กับ “พรรคน้อง”
พลันที่มีการเอ่ยอ้างกรณีพรรคพี่ กรณีพรรคน้องขึ้นมา คำถามที่ตามมาอย่างฉับพลันทันใดก็คือ
ใครเป็น “พรรคพี่” ใครเป็น “พรรคน้อง”
คนซึ่งผ่านการดูแลอย่างอบอุ่นจาก “อ้ายน้อง” มาแล้วอย่าง นายภูมิธรรม เวชยชัย อย่าง นายอดิศร เพียงเกษ ย่อมเข้าใจ
เข้าใจเมื่อยืนอยู่กับอ้ายน้อง “ลาว” อ้ายน้อง “กัมปูเจีย”
เมื่อแปรมาเป็นพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน พรรคเพื่อไทย เบื้องหน้าพรรคอนาคตใหม่ พรรคก้าวไกล ก็แทบไม่แตกต่างกัน
ทำไมจึงมีข้อเสนอในเรื่อง AdvanceMOU ขึ้นมา
แม้จะมีตัวเลข 10,865,836 ปรากฏขึ้นพร้อมกับตัวเลข 14,233,895 จากผลของการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม
แต่ยากเย็นยิ่งที่จะยอมรับอย่างสุกงอม
ยิ่งบางคนประสบความพ่ายแพ้ในพื้นที่ขอนแก่นอันเป็นบ้านเกิด ยิ่งบางคนลูกต้องพ่ายแพ้ให้แก่เด็กหน้าใหม่ ขนอุยเพิ่งขึ้น
ยิ่งมีคำว่า “Dr.” นำหน้า ยิ่งยากต่อการยอมรับ
เมื่อตกอยู่ในวังวนแห่งการช่วงชิงบทบาท “นำ” ในทางการเมือง ยิ่งมีความจำเป็นต้องส่งเสียงดัง มึงวาพาโวย
สยบ กำราบ “ละอ่อน” หน้าหวาน
ปัญหาจากตำแหน่ง “ประธานสภา” จะสัมพันธ์และก่อให้เกิดปัญหาต่อตำแหน่ง
“นายกรัฐมนตรี” หรือไม่จึงก่อรูปขึ้น
รวมถึงการดำรงอยู่ของ MOU ที่ร่วมลงนาม
แท้จริงแล้ว รากฐานในทางการเมืองอันก่อให้เกิดปัญหาก่อนและภายหลังการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม คืออะไร
คือพรรคก้าวไกล คือ นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ กระนั้นหรือ
ลืมไปแล้วหรือว่าเรามี “รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560” ลืมไปแล้วหรือว่า “รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560” มีความเป็นมาอย่างไร
มิใช่ “พิธา” มิใช่ “ก้าวไกล” หากเป็น “ลุง ลุง”
