น้องชุมนุมวรรณศิลป์ มธ. ผิดหวังเนาวรัตน์ งดออกเสียงโหวตพิธา พร้อมฝากกวีคิดมากให้พี่อ่าน
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ชุมนุมวรรณศิลป์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รุ่นปัจจุบัน ได้ออกประกาศของชุมนุมวรรณศิลป์ ถึงพี่เนา เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ที่เคารพ โดยมีเนื้อหาวิจารณ์การลงมติงดออกเสียงในการโหวตเลือก นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ แคนดิเดตนายกรัฐมนตรี พรรคก้าวไกล โดยมีเนื้อหาดังนี้
“ต้องขออภัยหากคำพูดก่อนหน้าทำให้พี่ไม่สบายใจ หากแต่ถ้าหากจะให้พวกเราพูดกันอย่างไม่อ้อมค้อมในฐานะรุ่นน้องสู่รุ่นพี่ ก็บอกได้ว่า เราผิดหวังกับการตัดสินใจของพี่ไม่น้อย เรารู้ดีว่า พี่เป็นคนที่เบื่อหน่ายการเมืองในประเทศนี้ไม่น้อยกว่าใคร หากได้หยิบอ่านงานเก่าๆ ของพี่มาอ่านกัน แต่นั่นคงไม่ใช่ข้ออ้างที่ฟังขึ้นได้กับการที่พี่เลือกที่จะ ‘ไม่ออกเสียง’ ในวันที่สำคัญเช่นนี้
ในตำแหน่งที่พี่ยืนอยู่ ณ ขณะนี้ ผมคิดว่า พี่ก็คงรู้ดีว่าเป็นตำแหน่งที่สำคัญมากพอในทางการเมืองที่จะตัดสินชี้ทิศทางทางการเมืองในประเทศนี้ได้ ไม่ใช่เพียงแค่หนึ่งสมัยในรัฐบาลนี้ แต่เป็นอีกหลายสิบปีข้างหน้าได้เสียด้วยซ้ำ ตำแหน่ง ส.ว. ที่พี่ยืนอยู่กับเพื่อนร่วมงานพี่อีก 249 คนเป็นตำแหน่งที่แปลกปลอมจากการเมืองด้วยมาตรฐานสากลโลก เป็นตำแหน่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยอำนาจจากรัฐบาลที่มาจากรัฐประหาร
ซึ่งมันก็เป็นจุดยืนของชุมนุมของเรามาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ที่เราไม่ใช่เพียงชุมนุมที่มีอยู่เพื่อสร้างสรรค์งานเขียนเพื่อความจรรโลงใจ แต่เป็นชุมนุมที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างงานเขียนที่อยู่เคียงข้างประชาชนทุกชนชั้น และพร้อมเปิดหน้าต่อสู้กับความแปลกประหลาดของสังคมในทุกมิติ และในตอนนี้ ที่ที่พี่ยืนอยู่ก็คือความแปลกประหลาดที่ว่านั้น
มันจะเป็นเรื่องที่เข้าใจได้มากกว่ากับสิ่งที่พี่เคยเขียนนับตั้งแต่วัยเยาว์ หากในวันนี้พี่ที่อยู่ ณ ตรงนั้นจะสู้กับมันอย่างเปิดหน้า และเป็นส่วนหนึ่งของการปิดสวิตช์ ส.ว. ด้วยเสียงของพี่เองโดยการรับโหวต ‘เห็นชอบ’ กับเสียงข้างมากของการเลือกตั้งในครั้งนี้ หรือหากพี่ไม่ต้องการเอามือของพี่ไปเปื้อนกับเรื่องของการเมืองที่น่าเบื่อหน่ายในทัศนะของพี่ พวกเรา, สมาชิกชุมนุมวรรณศิลป์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ณ ปัจจุบัน คงจะคล้อยตามกับบทกลอนของพี่ได้มากกว่านี้
หากมีโอกาส หวังว่า เราจะสามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ในฐานะพี่-น้อง ของวรรณศิลป์ได้ แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ผมขอฝากพี่บทกวีชิ้นแรกในชีวิตของผม และผมขอมอบมันให้กับพี่เนาครับ
คนกวีคิดมากสิ่งแปรหลายอย่าง
วัยผ่านไปหากแต่ไม่ใช่อักษร
ยอมหักบ้างยังดีกว่ายอมงอ
(ชุมนุมวรรณศิลป์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รุ่นปัจจุบัน)
