คอลัมน์หน้า 3 – สายธาร ความคิด ‘พี่อ้วน’ ภูมิธรรม เวชยชัย ถึง ชัยธวัช ตุลาธน
หลังคำประกาศ “ตัดขาด” พรรคก้าวไกล ออกจากสายสัมพันธ์ของพรรคเพื่อไทย สายตาที่มองต่อ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย
ไม่ว่าจะจาก “พิธา” ไม่ว่าจะจาก “ชัยธวัช”
ย่อมเป็นสายตาแห่ง “ความผิดหวัง” ย่อมเป็นสายตาอันบ่งสะท้อน “ความเจ็บปวด” อย่างลึกซึ้งในทาง “ความคิด”
ที่ผิดหวังเนื่องจาก “คาดหวัง” ไว้สูง
คาดหวังในฐานะที่เป็น “คนเดือนตุลา” คาดหวังในฐานะที่เป็น “เพื่อน” ร่วมต่อสู้กับ “พี่สัก” เกรียงกมล เลาหไพโรจน์ มาอย่างยาวนาน
ตั้งแต่ “ทวีธาฯ” กระทั่ง “สามย่าน”
ยิ่งเมื่อ “พี่หัวโต” สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ฟื้นบทบาทของ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย ในขบวนนักศึกษาก่อน “6 ตุลาคม” ยิ่งสะเทือนใจ
สะเทือนใจต่อ “มูลเชื้อ” แห่งกรณี “สังหารโหด”
ทําไมเมื่อมองภาพ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย จึงต้องโยงสายยาวไปยังภาพ “พี่สัก” เกรียงกมล เลาหไพโรจน์
ทั้งๆ ที่ “รากฐาน” สองคนนี้ “ต่างกัน”
นั่นเพราะบทบาทของ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย กับบทบาทของ “พี่สัก” เกรียงกมล เลาหไพโรจน์ เมื่ออยู่ “จุฬาประชาชน”
เป็นพรรคจุฬาประชาชนที่มี วิทยา แก้วภราดัย สังกัด
“พี่สัก” เกรียงกมล เลาหไพโรจน์ อาจไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ล้อมปราบเมื่อเดือนตุลาคม 2519
แต่ “พี่อ้วน” อยู่ แต่ “พี่วิทยา” บาดเจ็บ
ทั้ง “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย ยังมีบทบาทใน “การนำ” ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบทบาทของ “พี่มิ้ง” พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช
ณ วันนี้ 2 คนนี้อยู่ในร่มเงาแห่ง “เพื่อไทย”
เมื่อนั่งมองจากมุมของ พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ เมื่อนั่งมองจากมุมของ ชัยธวัช ตุลาธน ภาพของ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย เป็นอย่างไร
“สดสวย” และ “งามตา” หรือไม่
หากติดตามการคอมเมนต์ในแต่ละจังหวะก้าวจากเพจของ “พี่หัวโต” สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล
ย่อม “ไม่” สดสวย ย่อม “ไม่” งามตา
ตรงกันข้าม มีความผิดหวัง ตรงกันข้าม มีความไม่เข้าใจว่าเหตุใด “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย ต้อง “เล่น” บทอย่างนั้น
ต่างไปจาก “พี่อ๋อย” จาตุรนต์ ฉายแสง
เมื่อต่างบทบาทของ “พี่อ๋อย” จาตุรนต์ ฉายแสง ในพรรคจึงน้อย เมื่อต่างบทบาทของ “พี่อ้วน” ภูมิธรรม เวชยชัย จึงคึกคัก
เป็น “กองหน้า” แต่มิได้เป็น “สะพานเชื่อม”
บนเส้นทางแห่ง “การเมือง” ฉายสะท้อนให้สัมผัสได้ในกระบวนการในทาง “ความคิด” อันเกิดขึ้นและดำรงอยู่
ไม่ว่าจะเป็น “พี่อ้วน” ไม่ว่าจะเป็น “พี่ชัยธวัช”
เราท่านซึ่งเป็น “ชนรุ่นหลัง” เป็น “คลื่น” ระลอก “ใหม่” อันเพิ่งปรากฏและทยอยไล่ตามกันมาย่อมเกิด “คำถาม”
และต้องหา “คำตอบ” จาก “สายธาร” อันเหยียดยาว
