สัญญาณอันมากับ ข้อเสนอ “ต้องแบ่งโควต้ากระทรวงก่อนโหวตนายกรัฐมนตรี” มีความแหลมคมอย่างยิ่งอยู่แล้ว การเปลี่ยนกฎ “เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ” ยิ่งมากด้วยความร้อนแรง
ไม่เพียงเพราะกรณี “โควต้า” เป็นสัญญาณทั้งจาก พรรคภูมิใจไทย และทั้ง พรรคชาติไทยพัฒนา
ขณะที่กรณี “เบี้ยยังชีพ” คือการสมคบคิดอันสะท้อนลักษณะกัมมันตะระหว่าง พรรครวมไทยสร้างชาติ พรรคพลังประชารัฐ ในฐานะ รัฐบาล “รักษาการ”
เท่ากับเป็นการท้าทายต่อกระบวนการนำเสนอ ไม่ว่าในเรื่องของ “การสลายขั้ว” เพื่อเป็นรากฐานแห่งการ “ก้าวข้ามความขัดแย้ง” ไปสู่ความเป็น “รัฐบาลพิเศษ”
หากแต่ยังเป็น “การทดสอบ” อย่างตรงไปตรงมาว่าความเป็น “รัฐบาลพิเศษ” จะสามารถ “ก้าวข้ามความขัดแย้ง” ที่เริ่มตั้งแต่ก่อนรัฐประหาร 2549 มายังรัฐประหาร 2557 เป็นจริงได้หรือไม่
เด่นชัดเป็นอย่างยิ่งว่าดำเนินไปในลักษณะแห่ง “การสมคบคิด” ในทางการเมืองของกลุ่มอำนาจ “เดิม” ส่งสัญญาณตรงไปยังความมุ่งมั่นของพรรคเพื่อไทย
โดย “เดิมพัน” อยู่ที่ตำแหน่ง “นายกรัฐมนตรี”
พลันที่มีสัญญาณ มาจาก พรรคภูมิใจไทย พรรคชาติไทยพัฒนา ในเรื่องโควต้ารัฐมนตรี พลันที่มีสัญญาณมาจาก พรรครวมไทยสร้างชาติ พรรคพลังประชารัฐ ในเรื่อง “เบี้ยยังชีพ”
ทุกสายตาล้วนทอดมองไปยัง พรรคเพื่อไทย ว่าจะรับมือกับการทดสอบในลักษณะท้าทายนี้อย่างไร
หากฟังจากเสียงของ ส.ว.ในแบบ นายวันชัย สอนศิริ ในแบบ นายสังศิต พิริยะรังสรรค์ อาจบังเกิดความเคลิบเคลิ้ม แต่เสียงของ ส.ว.ในแบบ นายกิตติศักดิ์ รัตนวราหะ ก็อาจหงุดหงิด
กระนั้น ภายในความหงุดหงิดเมื่อพิจารณารายละเอียดของน้ำเสียงอย่างถ่องแท้ครบถ้วนก็จะมองเห็นความนัยที่บ่งชี้ว่าอำนาจอย่างแท้จริงอยู่ที่ใคร
ทำไมจึงระบุนามของ “ลุงป้อม” ทำไมจึงระบุนามของ “ลุงหนู” คำตอบจะปรากฏหากลากโยงไปยัง “ฐานกำลัง” อย่างเป็นจริง
ถามว่าอำนาจในการเลือก อำนาจในการตัดสินใจอยู่ในพื้นที่ที่พรรคเพื่อไทยสามารถเป็นผู้กำหนดอย่างเป็นจริงได้มากน้อยเพียงใดบนพื้นฐานแห่งความเป็นจริง
เพราะเด่นชัดยิ่งถึงการดำรงคงสภาพแห่งพลัง 188 เสียง
เพราะเด่นชัดยิ่งถึงอำนาจในการบงการและชี้ทิศทางแห่งการดำรงคงสภาพแห่งพลัง 250 ส.ว.ว่ายังอยู่ในมือ พรรครวมไทยสร้างชาติ พรรคพลังประชารัฐ อย่างเต็มเปี่ยม
เกมนี้จึงมิได้เป็นเกมของ พรรคเพื่อไทย หากแต่ พรรคเพื่อไทย กำลังเดินไปบนเส้นทางที่มีผู้กำหนดเอาไว้แล้วอย่างเด่นชัด
เพียงแต่ว่าพรรคเพื่อไทยจะยอมรับหรือไม่ เท่านั้น
