นิวส์โน้ต : เบี้ยน้อย เรื่องใหญ่

นิวส์โน้ต : เบี้ยน้อย เรื่องใหญ่

รัฐบาลลุงตู่ ทิ้งมรดกไว้ให้กับคนสูงวัย รื้อเกณฑ์เบี้ยคนแก่

ต่อไปนี้ คนครบ 60 จะไม่ได้อัตโนมัติทุกคน

ฝนตกไม่ทั่วฟ้า

อ้างว่า เป็นการเตรียมการสู่อนาคตว่าจะใช้งบฯ อย่างไรให้เพียงพอในวันข้างหน้า

จ่ายเฉพาะจนจริง ไม่มีรายได้เลี้ยงตัว

แถมโยนวุ่น ของใหม่นี้ เป็นไปตามหลักเกณฑ์หลักการที่มาจากคณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ

ลุงๆ สะดวกแบบนี้ ถามว่าผิดไหม

ปัดโธ่ ไม่หรอก

เรื่อง เบี้ยผู้สูงวัย สูตรมันมีไม่กี่อย่าง คือหาก ไม่มีเครื่องมือคัดกรองคนจน คนรวยเจ๋งๆ ถูกต้อง ก็จ่ายทั่วหน้า

กันคนแก่และจนจริงๆ ตกหล่น

อีกแบบ หากแยกได้เป๊ะๆ จะตัดคนมีรายได้สูง พอกิน ร่ำรวยออกก็ได้ จ่ายเฉพาะคนยาก สูตรนี้ ลดภาระรัฐ รายจ่ายการคลัง ไม่ต้องแบกหลังแอ่น นับวันมีแต่เพิ่มขึ้น จาก 12 ล้านคนปัจจุบันใช้งบปี 9 หมื่นล้าน จากการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ

ที่คาดว่าในอนาคตจะทะลุ 20 ล้านคน ควักเป็นแสนๆ ล้าน

เห็นแนวโน้ม ตัวเลขทะยานขึ้นทุกวัน แนวคิด แยกผู้สูงอายุ รวย-จน ไม่จ่ายหว่านแห น่าสนใจอยู่หรอก

แต่-แต่ละวิธี มันมีข้อดี ข้อเสียในตัว

จ่ายทั่วหน้า ใช้เงินเยอะ แต่ไม่มีใครตกหล่น ฝนตกทั่วฟ้าปัญหารายได้รัฐ ก็ไปขยายฐานภาษี บี้เก็บคนมีฐานะสูงๆ เอามาโปะค้ำ

จ่ายแบบ คัดแยก เซฟงบฯมากกว่ามาก แต่ระบบ เอกซเรย์เงินกระเป๋าต้องแม่นยำ ใครรวยจริง จนจริง ไม่ทิ้งใคร ตกหล่นไว้ข้างหลัง

2 แบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันได้ ประเทศไทยเหมาะใช้แบบไหน

แต่ที่เป็นประเด็นในวันนี้นั้น คำถามคือ การเป็นรัฐบาลรักษาการไม่ควรทำเรื่องใหญ่ กระทบประชาชนวงกว้าง

ต้องรอให้รัฐบาลใหม่ ตัดสินใจ

เรื่องเบิ้มๆ ระดับนี้ เจ้าภาพสารตั้งต้น ไม่ควรเป็นแค่บอร์ดผู้สูงอายุแห่งชาติ

ต้องเป็นการตัดสินใจของฝ่ายการเมืองในเชิงนโยบาย วันข้างหน้าจะเอาอย่างไรกับเรื่องนี้