มองจากพื้นฐานในทางวัฒนธรรม ประเพณี งาน “กี่จึลาคุปุ” ของชนเผ่าปกากะญอ หรือกะเหรี่ยง มีมาอย่างยาวนาน
ยาวนานเหมือน “น่อแป๊ะโจ” ของ “ม้ง”
ดำรงอยู่อย่างเป็นเงาสะท้อนแห่ง ประเพณี “ผูกข้อมือสู่ขวัญ ผูกสัมพันธ์ ในกาลข้าวเขียว”
เหมือนกับการไหว้ “แม่โพสพ” ในสังคมไทย
ไม่ว่าไทยภาคกลาง ไม่ว่าไทยภาคเหนือ ไม่ว่าไทยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ว่าไทยภาคใต้
ถามว่าเหตุใดในปี 2566 จึงกลายเป็นเรื่องอึกทึกครึกโครม
เป็นเพราะการมาของ พฤ โอโดเชา กระนั้นหรือ เป็นเพราะการขึ้นเล่นดนตรีด้วยความรื่นเริงหฤหรรษ์ของ สุวิชาน พัฒนาไพรวัลย์ กระนั้นหรือ
ความเป็นจริงที่ปรากฏ มีมากกว่านั้น
ไม่ว่าจะมองในเชิงวัฒนธรรม ประเพณี ต้องยอมรับว่าการเกิดขึ้นของ “กี่จึลาคุปุ” ที่วัดพระยาสุเรนทร์ เขตคลองสามวา มากด้วยความหมาย
เห็นได้จากภาพของ นายสุรพงษ์ กองจันทึก
ความจริง ภาพของ นายสุรพงษ์ กองจันทึก กับพี่น้องชาติพันธุ์เป็นเรื่องธรรมดาอย่างปกติยิ่ง
เพราะตรึงมากับ “มูลนิธิผสานวัฒนธรรม”
มูลนิธิผสานวัฒนธรรมที่ทำงานเรื่องสิทธิมนุษยชนของชาติพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นม้ง ไม่ว่าจะเป็นในพื้นที่ชายแดนเหนือจรดใต้
รวมถึงการสังหาร “บิลลี่” อย่างเหี้ยมโหด
กระนั้น ความอึกทึกครึกโครมที่เห็น ณ วัดพระยาสุเรนทร์ เขตคลองสามวา ได้ทำให้งาน “กี่จึลาคุปุ” เข้าสู่พรมแดนทางด้าน “การตลาด”
ทั้งยังเป็น “การตลาด” ในเชิง “การเมือง” อันแหลมคม
พระเอกของงานประเพณี “กี่จึลาคุปุ” เป็น พฤ โอโดเชา เป็น ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุวิชาน พัฒนาไพรวัลย์ แห่ง มศว อย่างแน่นอน
เป็นของ นายสุรพงษ์ กองจันทึก อย่างไม่ต้องสงสัย
ขณะเดียวกัน ก็มิอาจปฏิเสธบทบาทและความหมายของ นายมานพ คีรีภูวดล ไปได้อย่างเด็ดขาด
เขาคือ ส.ส.ปกากะญอ หนึ่งเดียวใน “รัฐสภา”
ในเมื่อพื้นที่วัดพระยาสุเรนทร์ อยู่ในเขตคลองสามวา อันเป็นพื้นที่ในความรับผิดชอบของ ส.ส.จากพรรคก้าวไกล
ในเมื่อ นายมานพ คีรีภูวดล เป็น ส.ส.พรรคก้าวไกล
ผลสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด คือ การมาเยือนในฐานะ “แขก” ของ นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์
นี่ได้กลายเป็นอีกปัจจัยที่สร้างความอึกทึกครึกโครม
ก่อให้เกิดคำถามว่าทำไมต้องเป็น นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ ทำไมจึงไม่เป็น “หัวหน้าพรรค” คนอื่น
ไฉนไม่เป็น พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไฉนไม่เป็น พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ไฉนพรรครวมไทยสร้างชาติ ไฉนพรรคพลังประชารัฐ ไฉนพรรคภูมิใจไทย ไฉนพรรคประชาธิปัตย์ จึงไม่สนใจ
เหตุใดปล่อยให้แสงสปอตไลต์ฉายจับเฉพาะ “ก้าวไกล”
