พลันที่ผลการตรวจสอบ ข้อร้องเรียนในเรื่องจริยธรรมของ นายธานี อ่อนละเอียด ได้รับการรับรองว่าไม่ด่างพร้อยได้รับการแถลงอย่างเป็นทางการ
ก็ส่งผลสะเทือนต่อท่าทีและท่วงทำนองในการจัดสรรในเรื่อง “กรรมาธิการสามัญ” ของสภาผู้แทนราษฎรโดยอัตโนมัติ
ต้องยอมรับว่า ผลการตรวจสอบสร้าง “คำถาม” ให้กับ “สังคม”
นั่นก็เพราะกระบวนการของ “วุฒิสภา” ดำเนินไปในแบบเดียวกันกับกระบวนการของ “สภานิติบัญญัติแห่งชาติ” อันเป็นผลผลิตและความต่อเนื่องแห่ง “ระบอบ คสช.”
นั่นก็เพราะกระบวนการใน “การตรวจสอบ” แห่ง “ระบอบ คสช.” ติดความเคยชินมาจากการตรวจสอบภายในระบอบการปกครองกันเองของทหารของหน่วยราชการ
อย่างเช่น ในกรณีข้อครหาในเรื่อง “ทุจริต” ในการก่อสร้างและขับเคลื่อน “อุทยานราชภักดิ์” เมื่อเป็นการแต่งตั้ง “ทหาร” มาตรวจสอบ “ทหาร” ด้วยกันเองผลก็ออกมาว่าไม่ปรากฏ “ความผิด”
ทั้งหมดนี้คือความต่อเนื่องของระบอบอันสะท้อนโครงสร้างแห่งระบบ “รัฐราชการรวมศูนย์” ที่ดำรงอยู่มายาวนาน
และเป็นความต่อเนื่องมาถึง “กรรมาธิการ” ใน “รัฐสภา”
ถามว่าจุดอ่อนและความบกพร่อง อย่างลึกซึ้งของ “คณะราษฎร” อันมีส่วนอย่างสำคัญทำให้การเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อเดือนมิถุนายน 2475 ล้มเหลวคืออะไร
คำตอบที่ตรงเป้าอย่างที่สุดก็คือการยังรักษา “ระบอบ” แห่ง “ระบบราชการ” เดิมเอาไว้อย่างเหนียวแน่นและมั่นคง
เนื่องจากเป็น “ระบอบ” อันสะท้อน “ระบบ” ในแบบ “รวมศูนย์”
โครงสร้างแห่งกระทรวง ทบวง กรม ซึ่งได้รับ “การปฏิรูป” อย่างเหมาะสมเมื่อปี พ.ศ.2346 ได้สำแดงผ่านปี พ.ศ.2475 ว่าไม่สามารถรองรับ “การปฏิวัติ” ได้อย่างเป็นจริง
ยิ่งเมื่อผ่านรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 และรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 การย้อนคืนไปสู่ระบบ “รัฐราชการรวมศูนย์” ยิ่งมีความเข้มข้น
กลายเป็น “อำนาจนำ” ที่ดำรงอยู่ทั้งใน “รัฐสภา” และ “รัฐบาล”
รอยร้าวอันปะทุขึ้น ระหว่างการพิจารณาเพื่อจัดสรรตำแหน่ง ประธานคณะกรรมาธิการ สภาผู้แทนราษฎร อาจเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งซึ่งเป็นเงาสะท้อนในทางการเมือง
แต่เมื่อกรณีของ “วุฒิสภา” ปรากฏก็เป็น “ครูด้านกลับ”
เป็น “ครูด้านกลับ” ให้พิจารณาแต่ละรายละเอียดอันดำรงอยู่ภายใน “รัฐสภา” และภายในแต่ละโครงสร้างของ “รัฐบาล” อย่างเข้มงวดและจริงจังอีกครั้ง
โดยเฉพาะในห้วงแห่งการประชุมแถลงและอภิปรายในเรื่อง “นโยบาย” ของรัฐบาลในวันที่ 11 กันยายน
