หากจะสรุปว่า ผลการเลือกตั้งครั้งล่าสุดสะท้อนความเปลี่ยนแปลงการเมืองไทยครั้งใหญ่แทบจะทุกมิติคงไม่ผิดนัก
มิติหนึ่งที่ชัดเจนเป็นอย่างมากคือ ที่เกิดขึ้นกับพรรคประชาธิปัตย์
“ประชาธิปัตย์” ก่อตั้งและดำรงอยู่คู่การเมืองไทยมา 77 ปี ไม่เพียงเก่าแก่ที่สุด แต่ยังถือเป็นพรรคขนาดใหญ่ ระดับช่วงชิงพรรคแกนนำจัดตั้งรัฐบาลมาทุกการเลือกตั้ง
แต่การเลือกตั้งปี 2566 นี้ กลับได้ ส.ส.แค่ 25 คน น้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของพรรค
ที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ไม่เพียงต้องทำใจยอมรับความตกต่ำระดับถูกมองว่าเสี่ยงต่อการล่มสลาย แต่ยังเป็นอีกครั้งที่เกิดภาพพรรคแตกรุนแรง
ก่อนหน้านั้นอาจจะเกิดความแตกแยกหลายครั้งอันเป็นปกติของพรรคการเมืองที่เติบโตมายาวนาน แต่ทุกครั้งที่ผ่านการฟื้นฟูพรรคไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลอะไรมากนัก เพราะประเมินได้ไม่ยากว่า “ใครจะยังอยู่ ใครจะต้องแยกไป” และ “กลุ่มผู้ยังอยู่สามารถสร้างความเชื่อมั่นแก่หมู่มวลสมาชิกว่าจะนำพาการฟื้นฟูสร้างพรรคให้กลับมาเติบโตได้”
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เช่นนั้น
กลุ่มหนึ่งประกาศตัวเป็น “จิตวิญญาณพรรค” นำเสนอแนวทางชำระสิ่งแปลกปลอม ด้วยเชื่อว่าหากปล่อยไว้จะทำให้ประชาธิปัตย์เสื่อมสลายไปจากศรัทธาของหมู่มวลสมาชิก
ขณะที่อีกกลุ่มหนึ่ง ประกาศตัวเป็น “คนรุ่นใหม่” ที่เห็นว่า “กลุ่มจิตวิญญาณเก่า” คืออุปสรรคในการพัฒนา ปรับพรรคให้สอดคล้องกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนไปของสังคมการเมืองไทย จำเป็นต้องลดบทบาทลง หรือเปลี่ยนแนวคิดบริหารพรรคเสียใหม่อย่างสิ้นเชิง
หลังความพ่ายแพ้ 2 แนวทางนี้ปะทะกันอย่างหนัก
ฝ่ายที่ประกาศตัวเป็น “จิตวิญญาณ” ใช้พลังของสมาชิก เข้าวางเกมช่วงชิงอำนาจนำ
ขณะฝ่ายคนรุ่นใหม่ ใช้ “ส.ส.ส่วนใหญ่” เป็นพลัง
ผลการปะทะยังมองไม่เห็นว่าฝ่ายไหนจะเป็นผู้ครอบครองอำนาจนำได้สำเร็จ
“ประชาธิปัตย์” กลายเป็นพรรคที่ยังให้นิยามไม่ได้ว่าจะมีบทบาทแบบใดในรัฐสภา
เพราะ “ไม่ได้รับเชิญเข้าร่วมรัฐบาล แต่ ส.ส.ส่วนใหญ่โหวตสนับสนุนนายกรัฐมนตรีของพรรคร่วมรัฐบาล”
ตรงจุดนี้เองที่ “นราพัฒน์ แก้วทอง” ได้รับเชิญเข้าสมัครคัดสรรเป็น “หัวหน้าพรรค” ด้วยความคิดว่า “ไม่สามารถทอดทิ้งฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดได้”
แม้จะเป็น “คนหนุ่ม” แต่เมื่อ “นราพัฒน์” คือทายาทของ “ไพฑูรย์ แก้วทอง” สมาชิกเก่าแก่ระดับ “จิตวิญญาณของพรรค” คนหนึ่ง
และตัว “นราพัฒน์” เอง ทำงานในฐานะเลือดเนื้อแท้ๆ ของประชาธิปัตย์มายาวนาน จนวันนี้อยู่ในสถานะ “รองหัวหน้าพรรค” ซึ่งถือเป็นผู้บริหารสำคัญคนหนึ่ง
ขณะที่อีกบทบาทถือว่าเป็น “กลุ่มคนรุ่นใหม่” สายคุณภาพ ด้วยคุณวุฒิทางการศึกษาปริญญาโทบริหารธุรกิจ (M.B.A) จาก National University ประเทศสหรัฐอเมริกา พร้อมประสบการณ์บริหารธุรกิจระดับซีอีโอหลายบริษัทก่อนหน้าที่จะผันตัวเองสู่สนามการเมือง
ด้วยความรู้และประสบการณ์ พร้อมกับเป็นผู้ที่มีบทบาทใน 2 กลุ่มที่ขัดแย้งกัน
“นราพัฒน์” นำเสนอการฟื้นฟูประชาธิปัตย์ด้วยแนวทาง “One Democrat Party” หรือ “ประชาธิปัตย์หนึ่งเดียว” หมายถึงการหลอมรวม “กลุ่มจิตวิญญาณพรรค” กับ “กลุ่มคนรุ่นใหม่” เข้าด้วยกัน
ใช้ “พลังสร้างสรรค์สู่ความเปลี่ยนแปลง” ของ “คนรุ่นใหม่” กับ “พลังหนักแน่นในจิตวิญญาณ” ของ “คนเก่าคนแก่” มาผนึกเพื่อส่งเสริมกัน
นั่นเป็น “ความหวังของนราพัฒน์”
ซึ่งจะเกิดการยอมรับหรือไม่ เวลากำลังให้คำตอบอยู่อย่างเร่งร้อน เพราะยิ่งปล่อยให้การตัดสินใจไม่ได้ การบริหารจัดการถูกยืดเยื้อต่อไป
ความเป็น “สถาบันการเมือง” ของ “พรรคประชาธิปัตย์” จะยิ่งเสียหาย
