นับวันการขับเคลื่อนของ พรรคก้าวไกล ในการเสนอ ร่างกฎหมายนิรโทษกรรม จะดำเนินไปในลักษณะอันเป็นหินลองทองคมแหลม หยั่งเชิงและวัดใจในทางการเมือง
เพียงการเดินทางเข้าสำนักอ้อน้อยเพื่อสนทนาธรรมกับ “พุทธะอิสระ” ก็เป็นยิ่งกว่าการโยนหินถามทาง
ไม่ว่าจะดังมาจาก “พุทธะอิสระ” เอง ไม่ว่าจะดังมาจาก พรรครวมไทยสร้างชาติ ไม่ว่าจะดังมาจาก พรรคพลังประชารัฐ ไม่ว่าจะดังมาจาก พรรคประชาธิปัตย์
ยิ่งที่กระหึ่มมาจากบรรดาคนที่เคยมีบทบาทเป็นอย่างสูงในพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เมื่อประสานเข้ากับน้ำเสียงของมวลมหาประชาชน กปปส.ยิ่งแปลกแปร่ง
ยอมรับเถิดว่า ปฏิบัติการโยนหินถามทางอันมี นายชัยธวัช ตุลาธน เล่นบทหัวหมู่ทะลวงไปภายใต้บรรยากาศแห่ง “ก้าวข้ามความขัดแย้ง” ของ “รัฐบาลพิเศษ” น่าสนใจ
น่าสนใจไม่ยิ่งหย่อนกว่าการโยนหินถามทางในเรื่อง “ประชามติ” เพื่อยกร่างรัฐธรรมนูญ
นี่คือความต่อเนื่องแห่งการดำรงอยู่ของ “รัฐบาลพิเศษ”
ความละเอียดอ่อนเป็นอย่างยิ่งก็คือ ท่าทีอันเป็น “ปฏิกิริยา” ที่มากด้วยความร้อนแรงพลันที่ปรากฏเป็นข่าวการเดินทางเข้า “สำนักอ้อน้อย” ของ นายชัยธวัช ตุลาธน
ยิ่งเป็น “ปฎิกิริยา” จากบางคนที่เคยสวม “เสื้อแดง” เมื่อประสานเข้ากับน้ำเสียงของบางคนใน “เพื่อไทย” น่าจับตา
น่าจับตาว่าอาจจะลืมเรื่องราวซึ่งเคยเกิดก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 ไปแล้ว อาจจะลืมเรื่องราวความเจ็บปวดเมื่อประสบเข้ากับรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ไปแล้ว
อาจเป็นเพราะความสามารถในการจับมือ พรรครวมไทยสร้างชาติ จับมือ พรรคพลังประชารัฐ ในการก้าวข้ามความขัดแย้ง และสถาปนา “รัฐบาลแห่งชาติ”
ไม่ว่าในที่สุดแล้วเส้นทางของร่างกฎหมายว่าด้วยนิรโทษกรรมของพรรคก้าวไกลจะมีชะตากรรมเป็นอย่างไร แต่ในท่ามกลางการเดินไปบนกระบวนการทางการเมืองก็ถือว่าคุ้มค่า
คุ้มค่าเหมือนกับสภาพที่กำลังเกิดขึ้นกับ “ประชามติ”
ทำให้ตลอดสองรายทางแห่งการเคลื่อนไหว ทำให้สังคมได้รับรู้ภาพและความเป็นจริงของแต่ละพรรคการเมือง ของแต่ละนักการเมืองออกมาอย่างชัดเจน แจ่มแจ้งเป็นลำดับ
เมื่อท่านพูด คนอาจจะรับฟัง แต่เมื่อท่านลงมือทำอย่างที่พูด คนก็จะเชื่อและมีความวางใจ ศรัทธา
จุดตัดอันเป็น “เส้นแบ่ง” ในความเป็นจริงของการเมือง
