หากดูจากสถานการณ์ “ปรองดอง” ประสานเข้ากับสถานการณ์ร้อนจาก “สงขลา”
ไม่ใช่”เพื่อไทย”หรอกที่”คสช.”จะเหนื่อย
ไม่ใช่ “นปช.”หรือ “คนเสื้อแดง”หรอกที่ “คสช.”จะบังเกิดความหงุดหงิด
เป็น “ประชาธิปัตย์” มากกว่า
เป็น “กปปส.” หรือที่รับรู้ในชื่อ “มวลมหาประชาชน”มากกว่า
ใครกันที่ออกมา “ปฏิเสธ” การลงนาม”เอ็มโอยู”
ใครกันที่ พล.ท.สรรเสริญ แก้วกำเนิด ออกมาระบุชัดถ้อยชัดคำว่า
เป็น”กลุ่มนักการเมือง”ที่ยืนอยู่ “เบื้องหลัง”
ตรวจสอบรายชื่อ ไม่ว่า นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ไม่ว่า นายถาวร เสนเนียม ไม่ว่า นายวิรัตน์ กัลยาศิริ ไม่ว่า นายเจือ ราชสีห์
ล้วนแล้วแต่ “กากี่นั้ง” พวกเดียวกัน
ต้องยอมรับว่า ไม่ว่า “ประชาธิปัตย์” ไม่ว่า “กปปส.” ล้วนตั้งและฝาก “ความหวัง”ไว้กับ “คสช.”
ไว้กับ “รัฐประหาร”เมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
แรกที่เกษตรกร”สวนยาง”ออกมาแสดงความไม่พอใจในเรื่องราคายางพารา
จำคำ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ได้หรือไม่
จำคำ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ออกมา “ปราม” เกษตรกรชาวสวนยางในภาคใต้ได้หรือไม่ว่า ต้องให้โอกาส ต้องให้เวลาคสช.และรัฐบาลในการแก้ปัญหา
เพราะเป็น “รัฐบาลของเรา”
ความหงุดหงิด ความไม่พอใจ ในปี 2557 ต่อเนื่องมายังปี 2558 อาจจะออกมาจาก “เพื่อไทย”และ”นปช.”คนเสื้อแดงอย่าง ต่อเนื่อง
แต่”ประชาธิปัตย์”และ”กปปส.”ก็ออกมา “ต้าน”
กระนั้น เมื่อเหยียบบาทก้าวเข้าสู่เดือนมกราคม 2560 สภาพในทางการเมืองเริ่มไม่เหมือนเดิม
เป็น”ประชาธิปัตย์”เป็น”กปปส.”ต่างหากที่หงุดหงิด
ความหงุดหงิดจาก “แถลง”ของ พล.ท.สรรเสริญ แก้วกำเนิด กรณีความเดือดร้อนของเกษตรกรชาวนาที่สงขลา
มีความเด่นชัด
เด่นชัดต่อคำว่า “กลุ่มการเมือง” พุ่งเป้าไปยังบรรดาอดีตส.ส.จาก “ประชาธิปัตย์”เป็นหลัก
ถามว่า อดีตส.ส.เหล่านั้น”กลัว”หรือไม่
นอกจากไม่กลัวแล้ว ยังเรียงแถวหน้ากระดานออกมาตอบโต้กับ “โฆษก”ประจำสำนักนายกรัฐมนตรีอย่างฉาดฉาน
ประสานกับ “ระเบิด”อันมาจาก นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
“สมัยผมพ้นตำแหน่งนายกฯข้าวแกง 25 บาทยังหากินได้แต่ตอนนี้หาไม่ได้แล้วต้องสั่งพิเศษถึงจะอิ่ม”
