ท่ามกลางการขึ้นดำรงตำแหน่งของนายกรัฐมนตรีคนใหม่ แพทองธาร ชินวัตร และข่าวคราวการตั้ง ครม.ชุดใหม่
แสงสปอตไลต์ทั้งหมดของสังคมการเมืองไทยกลับ พุ่งตรงไปยัง อดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร ที่ได้ฤกษ์เปิดตัวแสดงวิสัยทัศน์ทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม อย่างจริงจัง เป็นระบบ เมื่อวันที่ 22 สิงหาคมที่ผ่านมา
อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่หลายคนสังเกตเห็นตรงกันก็คือ อดีตนายกฯ ทักษิณ ยังคงมีสถานะเป็น มันสมอง และ นักสื่อสารทางการเมือง ชั้นเลิศ-อันดับหนึ่งของพรรคเพื่อไทย
ระดับที่ยังหาใคร (แม้เพียงสักคนเดียว) ในรัฐบาลและพรรคเพื่อไทยมาเทียบเคียงได้ยาก
ไม่มีใครติดใจเรื่องพลัง, ความตั้งใจ, ความมุ่งมั่น และไอเดียอันบรรเจิดหลากหลายของ ผู้นำแห่งบ้านจันทร์ส่องหล้า
มิหนำซ้ำ ผู้ชม-ผู้ฟังจำนวนไม่น้อย ก็คล้ายจะยอมรับในสมมุติฐานเบื้องต้นข้อหนึ่งว่า อดีตนายกรัฐมนตรีนั้นยังมีศักยภาพและความสามารถที่เท่าเทียมกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อราวๆ กลางทศวรรษ 2540 อย่างไม่มีเปลี่ยนแปลง
คงต้องให้เวลาอีกประมาณ 2-3 ปีต่อจากนี้ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า อดีตนายกฯ ทักษิณ จะยังมีความหลักแหลมในการสร้างสรรค์และผลักดันนโยบายอยู่จริงหรือไม่? มากน้อยแค่ไหน?
อย่างไรก็ดี แม้อดีตผู้นำที่สร้างการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล เช่น ทักษิณ จะเข้ามาเป็น ที่ปรึกษาที่เป็น
ยิ่งกว่าที่ปรึกษา ของรัฐบาลชุดใหม่ภายใต้การนำของ นายกฯ แพทองธาร
แต่ประเด็นหนึ่งที่อดนำไปเปรียบเทียบกันไม่ได้ ก็คือ องคาพยพในการทำงานบริหารราชการแผ่นดินของทักษิณ ณ ช่วงกลางทศวรรษ 2540 กับองคาพยพในการทำงานบริหารราชการแผ่นดินของแพทองธาร ณ ปลายทศวรรษ 2567
เพราะในขณะที่องคาพยพของรัฐบาลทักษิณเมื่อสองทศวรรษก่อน เต็มไปด้วยนักการเมืองวัย 40-50 ปี ที่ไฟยังแรง (หลังเหตุการณ์พฤษภาคม 2535) มีตัวแทนกลุ่มทุนใหญ่ๆ ที่กระตือรือร้นอยากเข้ามาทำงานการเมือง (หลังวิกฤตเศรษฐกิจ 2540) มีเทคโนแครต-อดีตข้าราชการที่พร้อมจะทำงานบริหารรัฐกิจด้วยกรอบวิธีคิดใหม่ๆ
มีอดีตแอคติวิสต์-คนเดือนตุลาทีมใหญ่ ที่พลังใจความใฝ่ฝันยังเหลือล้น ซึ่งเข้ามาทำงานหลังบ้านและหน้าบ้านให้
โดยทั้งหมด (รวมถึงตัวนายกรัฐมนตรี) คล้ายจะมี ความใฝ่ฝันร่วมกัน ว่าประเทศไทยกำลังต้องการ ความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ ในยุคหัวเลี้ยวหัวต่อ
ทว่า แนวโน้มของ ครม.แพทองธาร ในห้วงเวลานี้ กลับดูเป็นแหล่งรวมของคนการเมืองหลากหลายภูมิหลัง
ซึ่งยอมรับ-ปรับตัวได้กับสภาวะ ผิดปกติ ต่างๆ ของสังคมการเมืองไทยตลอดหลายปีที่ผ่านมา
และนี่ก็เป็นรัฐบาลที่น่าจะได้รับการขานรับ-สนับสนุนจากกลุ่มทุนใหญ่ๆ ที่เติบโตเฟื่องฟูต่อเนื่องจาก ระบบเศรษฐกิจปัจจุบัน
ด้วยเหตุนี้ สาธารณชนจึงสัมผัสไม่ค่อยได้ถึง ความใฝ่ฝันร่วมกัน ขององคาพยพทั้งหลายเหล่านั้น ที่จะนำพาประเทศไทยไปสู่ ความเปลี่ยนแปลงใหญ่ อีกหน
นี่คือจุดท้าทายใหญ่ๆ ที่ แพทองธาร-ทักษิณ กำลังประสบพบเจอในปี 2567
ปราปต์ บุนปาน
