อานนท์ เขียนถึงลูกๆ หลังทราบข่าว ถกวุ่นนิรโทษฯ ยัน “พ่อเป็นลูกชาวนา ย่อมรู้จักการรอคอย”
เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2567 เพจ อานนท์ นำภา เปิดเผยจดหมายเขียนด้วยลายมือจาก นายอานนท์ นำภา ทนายความด้านสิทธิมนุษยชน ซึ่งขณะนี้ถูกควบคุมตัวในเรือนจำพิเศษ กรุงเทพมหานคร จากคดีอาญา มาตรา 112 ซึ่งจดหมายดังกล่าวลงวันที่ 18 ตุลาคม ส่งถึงลูกๆ มีเนื้อหาดังนี้
อากาศเปลี่ยนแปลงทำให้คนป่วยไข้ ทานยาไปตามสมควร จิบน้ำขิงตามสมควร อาการป่วยไข้ของมนุษย์ย่อมเกิดได้ตามธรรมดา ทว่าสังคมที่ป่วยไข้เล่า?
18 ตุลาคม 2567 ถึง ปราณและขาล ลูกรัก
ทราบข่าวเรื่องนิรโทษกรรมจากทนายความ ในยามป่วยไข้ จิตใจมิได้แจ่มใส หากแต่ยังพอพินิจพิจารณา เกิดความสงสัยจนขบคิด “สิ่งที่มั่นคง ถูกมองว่าอ่อนไหว” ความปราถนาดีในระยะสั้น อาจส่งผลร้ายในระยะยาว อยากให้มิตรสหายครุ่นคิดให้จงดี
ชาวนารู้จักการรอคอย พ่อเป็นลูกชาวนาย่อมรู้จักการรอคอย หากแต่การรอคอยของพวกเรามิได้ปล่อยเวลาไปโดยเปล่าดาย ในห้วงเวลาที่รอข้าวตั้งท้อง หนุ่มสาวชาวนาจักจากบ้านเกิดเข้าสู่กรุงและจะกลับมารวมตัวกันบนท้องทุ่งอีกครั้งเมื่อลมหนาวมา แน่นอนว่าในทุกปีสมหนาวย่อมมา
แววตาของผู้คนในฤดูเก็บเกี่ยวเปี่ยมล้นด้วยความหวัง หนุ่มสาวถือเคียวเกี่ยวข้าวดื่มกินอย่างสำราญในยามค่ำ การรู้จัก “รอคอย” จึงสำคัญยิ่งและสำคัญยิ่งกว่า คืออย่าทำให้สิ่งที่รอคอยเป็นสิ่งที่ด้อยค่า เป็นสิ่งไร้ความหมายไปเสียระหว่างรอคอย และหลงลืมมัน
ในคุกมีข้าวกิน มียารักษาโรค มีที่หลับนอน
นอกคุกมีข้าวกิน มียารักษาโรค มีที่หลับนอน
ต่างกันไฉน?
เมื่อคืนฝนสุดท้ายโปรยมา เสียงฟ้าร้องสั่งร่ำลา คาดสิ้นตุลาลมหนาวคงมาเยือนและเมื่อลมหนาวมาเยือน หนุ่มสาวจะพร้อมหน้าอีกครั้ง
แล้วเราจะได้พบกัน
อานนท์ นำภา
