ภาคปฏิบัติของ “ข้อ 16” ในข้อเสนอให้ปรับแก้ร่างรัฐธรรมนูญของคณะรัฐมนตรีชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออดีต ส.ส. นายวิวรรธนไชย ณ กาฬสินธุ์ ระบุว่า น่าจะเป็นการนำเอาบทเฉพาะกาลของรัฐธรรมนูญ 2521 มาใช้ ซึ่งจะทำให้ ส.ว.มีอำนาจกำหนดตัวนายกรัฐมนตรี และนายกฯจะมาจากคนนอก และต่อมา พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี กล่าวถึงความจำเป็นต้องมีบทเฉพาะกาล เพื่อเป็นกลไกควบคุมการเปลี่ยนผ่านโดยระบุว่า ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่าน จะกินเวลายาวนานถึง 5 ปี ซึ่งเท่ากับว่า แม้จะมีการเลือกตั้งในปี 2560 แต่การเมืองหลังจากนั้น จะดำเนินไปภายใต้บทเฉพาะกาล ซึ่งเท่ากับย้อนยุคกลับไปสู่ปี 2521 อันเป็นยุคแรกๆ ที่มีการกล่าวถึงประชาธิปไตยครึ่งใบ
ปฏิกิริยาภายหลังนายกฯกล่าวถึง ระยะเปลี่ยนผ่าน 5 ปี ที่ต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติพิเศษ มีผู้ออกมาแสดงความไม่เห็นด้วยจำนวนมาก แม้แต่นักการเมืองที่สนับสนุนการล้มเลือกตั้ง และการเข้าควบคุมอำนาจของคณะทหารเมื่อ 22 พ.ค.2557 บางคนวิจารณ์ว่า รัฐบาลนี้เข้ามาแก้ปัญหาความล้มเหลวของประชาธิปไตยไทย ปฏิรูปประเทศ สร้างความปรองดองสมานฉันท์ มีการประกาศโรดแมป กำหนดขั้นตอนการทำงานจนถึงการเลือกตั้ง ในปี 2560 แต่ผลงานที่ปรากฏออกมา ไม่ตอบโจทย์ แล้วจะมาต่ออายุ 5 ปี เป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผล บ้างก็กล่าวว่า ควรคืนอำนาจให้ประชาชน ตามคำมั่นสัญญา และให้ประชาชนเลือกตัวแทนมาแก้ปัญหาต่างๆ เอง
ข้อเสนอต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น “ข้อ 16” การนำบทเฉพาะกาลในรัฐธรรมนูญเมื่อ 30 ปีก่อน ที่ยกเว้นหลักการประชาธิปไตยหลายประการกลับมาใช้ หรือ การยืดเวลาของอำนาจพิเศษออกไปอีก 5 ปี กลายเป็นประเด็นถกเถียง ว่าจะแก้ปัญหาการเมืองได้ หรือจะยิ่งเพิ่มปัญหา มีผู้เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ดังนั้น การลงประชามติร่างรัฐธรรมนูญในปลายเดือน ก.ค.นี้ จึงยิ่งเพิ่มความสำคัญ รัฐบาลควรผ่อนคลาย และเปิดกว้างให้ทุกฝ่ายได้แสดงความเห็น ชี้ข้อดีข้อเสียของแนวทางดังกล่าว เพื่อให้ประชาชนทราบถึงประเด็นปัญหาในร่างรัฐธรรมนูญอย่างถ่องแท้ และมีส่วนร่วมในการตัดสินปัญหาสำคัญของประเทศ ที่ทุกคนต้องรับผลกระทบ แทนที่จะให้เป็นเรื่องของคนไม่กี่คนกำหนด
