เหมือนกับการบรรจุ”บรรษัทน้ำมันแห่งชาติ” เข้าไปเป็นมาตรา 10/1 ในร่าง พ.ร.บ.ปิโตรเลียม
ไม่เกี่ยวกับ “คสช.” ไม่เกี่ยวกับ”รัฐบาล”
หากเป็นเรื่องของคณะกรรมาธิการวิสามัญ หากเป็นเรื่องของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
คล้ายจะเป็นเช่นนั้น
“ที่สุดต้องแล้วแต่คณะกรรมาธิการว่าจะเติมหรือไม่” เป็นบทสรุปจาก นายวิษณุ เครืองาม รองนายกรัฐมนตรี “มือกฎหมาย”คนสำคัญ
“โดยให้ข้อสังเกตไปว่า ถ้าจะเติมอย่าเขียนเชิงบังคับให้เป็น การเขียนแบบอ่อน ศึกษาความเป็นไปได้ ความเหมาะสม”
เป็นท่วงทำนองยอมรับแค่”ครึ่งเดียว”
ภาษา “กฎหมาย” เรียกว่า “ภาคเสธ”
เหมือนกับการออกมา “ภาคเสธ” ของ นายวิษณุ เครืองาม จะยังรักษาความสง่างามเอาไว้
มิได้เป็นความรับผิดชอบของ “รัฐบาล”
กระนั้น หากติดตามบทบาทของ พล.อ.สกนธ์ สัจจานิตย์ ใน ฐานะประธานคณะกรรมาธิการ
ประสานกับ นพ.เจตน์ ศิรธรานนท์ ในฐานะ”วิป”
2 คนนี้ยืนยันการดำรงอยู่ของมาตรา 10/1 ในร่างพรบ.ปิโตรเลียม อย่างหนักแน่น นั่นก็คือ ถาม “รัฐบาล”ไป 2 หน
นั่นก็คือ รัฐบาลตอบโดยเป็น”มติครม.”กลับมายังสนช. 2 หน เช่นเดียวกันว่า
“ไม่ขัดข้อง”
ขณะเดียวกัน เมื่อเห็นหน้าของ นายวิษณุ เครืองาม ก็ต้องมองเห็นอย่างน้อย 2 เรื่องซึ่งสัมพันธ์กัน
1 คือ มองเห็นภาพ”แม่น้ำ 5 สาย”
เริ่มจาก 1 คสช. ตามมาด้วย 2 รัฐบาล ตามมาด้วย 3 สนช. ตามมาด้วย 4 สปช.ในเบื้องต้นแล้วก็ สปท. และ 5 กมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญในเบื้องต้นแล้วก็เป็นกรธ.ในปัจจุบัน
1 คือ มองเห็นภาพจากอุปมาฉันใด อุปมัยฉันนั้น นั่นก็คือ “ลงเรือแป๊ะก็ต้องตามใจแป๊ะ”
เรือแป๊ะแล่นอยู่ใน”แม่น้ำ 5 สาย”มิใช่หรือ
