ทำไมคำสั่งหัวหน้าคสช.ว่าด้วยการเข้มงวดอันเกี่ยวกับการโดยสาร “รถกระบะ”จึงกลายเป็นประเด็นร้อน
ตอบได้เลยว่าเพราะเป็น “รถกระบะ”
ขยายความให้ชัดมากยิ่งขึ้นว่า “รถกระบะ” มีความหมายใกล้ เคียงกับคำว่า “คนจน”
หากย้อนไปก่อนยุค พ.ศ.2531 ก็นับว่า”เหลือเชื่อ”
เพราะความหมายของ “รถ” ความหมายของการครอบครองเป็นเจ้าของ “รถ” เป็นเรื่องของ “เศรษฐี”
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับ “คนจน” เลย
แต่หลังจากยุค พ.ศ.2531 ผลพวงจากความสำเร็จทางเศรษฐกิจในทศวรรษที่ 2520 ผลพวงจากการดำเนินนโยบายแปร “สนามรบเป็นสนามการค้า”
คาถาจากวัดนาไร่คือ “ขอให้รวย รวย รวย”
การครอบครอง “รถกระบะ”จึงกลายเป็นค่านิยม 1 ในชนบทแม้กระทั่งบนป่าเขา ดอยสูง
การแตะ”รถกระบะ”จึงกระเทือน”คนจน”
ถามว่าอะไรคือ “มาตรวัด” ความสำเร็จหรือความล้มเหลวในการดำเนินนโยบายทาง “เศรษฐกิจ”
คำตอบอยู่ที่การจับจ่ายใช้สอยของ”ประชาชน”
ความสำเร็จในยุครัฐบาล”ไทยรักไทย”สัมผัสได้จากราคายางจาก 20 พุ่งทะลุไป 80
ชาวสวนยางถอย”รถกระบะ”กันคึกคัก
ที่ชาวบ้านเรียกว่า “ประชาธิปไตยกินได้”ในยุครัฐบาล”ไทยรักไทย”ก็จากปัจจัยเช่นนี้
เหมือนกับยุค”จำนำข้าว”ส่งตรงถึง”ชาวนา”
การแตะอย่างเข้มงวดไปยัง”รถกระบะ”จึงสร้างผลสะเทือนเป็นอย่างสูงในทางการเมืองสะเทือนถึง”คนจน” สะเทือนถึง”รากหญ้า”
ผลสะเทือนในลักษณะนี้เห็นได้อย่างต่อเนื่องจากยุคประชาธิปไตยกินได้หลังการเลือกตั้งเดือนมกราคม 2544
ต่อเนื่องมายังหลังเลือกตั้งเดือนกรกฎาคม 2554
รัฐบาลที่รักและห่วงใย “ประชาชน” ความหมายก็คือ ต้องสนใจทุกข์สุขของ “คนจน”
หากจับหัวใจ”คนจน”ได้หมายถึง”ประชา(รัก)นิยม”
