กลยุทธ์อย่างที่ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ กับ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ กำลัง”แสดง”อยู่ขณะนี้
มิได้เป็น “นวัตกรรม”
เป็นกลยุทธ์ที่ “พรรคประชาธิปัตย์” ยึดกุมตั้งแต่ยุค พ.อ.ถนัด คอมันตร์ ต่อเนื่องมายังยุค นายพิชัย รัตตกุล
ในสถานการณ์ที่ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ คือ “ตัวเลือก”
หากจะเรียกให้หรูหราตามสำนวนแบบ”ทหาร” ก็คือ กลยุทธ์
“แยกกันเดิน รวมกันตี”
นั่นก็คือ ภาคกลาง “หาเสียง”แบบหนึ่ง
นั่นก็คือ ภาคใต้ “หาเสียง”ในอีกแบบหนึ่ง
พื้นที่ภาคกลางโดยเฉพาะกทม.ชู”หัวหน้าพรรค” แต่พื้นที่ภาคใต้ชู”ป๋า”
หลังเลือกตั้งก็”เรียบโร้ย”
ภายใต้ “รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2521″ ถือได้ว่าเป็นยุค พล.อ.เปรม ติณ สูลานนท์
พรรคประชาธิปัตย์ถือได้ว่าเป็นพรรค”ลูกป๋า”
สะพานเชื่อมอย่างสำคัญก็คือ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ เป็นคนสงขลา อย่าได้แปลกใจที่จำนวน ส.ส.ภาคใต้ทะยานขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
ภายใต้บารมี นายชวน หลีกภัย ผสานเข้ากับบารมี พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์
แนวทางภาคกลางชู”หัวหน้าพรรค” ภาคใต้ชู”ป๋า”จึงเวิร์ก
กระนั้น เมื่อมาถึงยุคหลังรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 กับ หลัง รัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
ก็อาจจะคล้ายกับยุค นายพิชัย รัตตกุล
เพราะผลลงเอยที่เจ็บปวดอย่างยิ่งก็คือ การแยกตัวของ”พรรคประชาชน”หลังการยุบสภาปี 2529
ยิ่งกว่านั้น ปัจจุบันต่างจากยุค”ป๋า”
เพราะบารมีของ “บิ๊ก”หลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 กับ บารมีที่มีอยู่ของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ อาจมีความต่างกันเป็นอย่างสูง
แม้กระทั่งใน”ภาคใต้”ก็ไม่แน่ว่าจะสูงเด่น
กลยุทธ์”แยกกันเดิน รวมกันตี”อาจจะ “เดี้ยง” ในที่สุด
