เหมือนกับรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 จะยึด “เปรมโมเดล” เป็น “ต้นแบบ”
หลังเดือนพฤษภาคม 2557 อาจเป็นเช่นนั้น
หลังเดือนพฤษภาคม 2558 อาจยังเป็นเช่นนั้น
แต่เมื่อผ่านเดือนกันยายน 2558 เข้าสู่เดือนพฤษภาคม 2559 ไม่ได้เป็นอย่างนั้น
เพราะเริ่มติดในรสแห่ง “มาตรา 44”
จึงในบทเฉพาะกาลแห่ง “รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560” จึงได้บัญญัติให้ใช้ “มาตรา 44″ได้อยู่
เท่ากับ “เปรมโมเดล”เกิดการแปรเปลี่ยน
ภายใน”เปรมโมเดล-ใหม่”มีเงาร่าง จอมพลสฤษดิ์ ธนรัชต์ ปรากฏ
ต้องยอมรับว่า พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ อยู่ในร่มเงาแห่งรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2521
ไม่มีอำนาจเหมือน”มาตรา 44″
“มาตรา 44” อันเป็นอวตารแห่ง “มาตรา 17″ จากธรรมนูญการปกครองภายหลังรัฐประหารเดือนตุลาคม 2501
เพียงแต่”มาตรา 17″ใช้”ประหารชีวิต”
ขณะที่ “มาตรา 44″ เข้ามามีบทบาทในการบริหาร การปกครอง
เช่นการโยกย้าย”ข้าราชการ”
เช่นการทำให้กระบวนการบริหารจัดการดำเนินไปอย่างลัดขั้นตอนในแบบ ฟาสท์ แทร็ก
หรือกระทั่งการจัดการกับพระบางรูป
หรือกระทั่งการจัดระเบียบ”รถกระบะ” การจัดระเบียบ”แรง งานต่างด้าว”
สะดวกง่ายดายไปทุกขั้นตอน
กระบวนการบริหารอย่างที่เรียกว่า “ตู่โมเดล”จึงเท่ากับเป็นการประสาน 2 ยุคอันสำคัญ
1 ยุค จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์
1 ยุค พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์
โดยมี นายมีชัย ฤชุพันธุ์ กับ นายวิษณุ เครืองาม เป็นคนกำหนดกติกาผ่าน”รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560″
