กรณีของ “ร่าง” รัฐธรรมนูญ มากด้วยความละเอียดอ่อนยิ่งแล้ว กรณีของการสถาปนา “สมเด็จพระสังฆราช” ยิ่งมากด้วยความละเอียดอ่อน
ที่ละเอียดอ่อนเพราะมึคนทำให้เป็นเรื่อง “การเมือง”
กรณีของ “ร่าง” รัฐธรรมนูญนั้นยากยิ่งจะหลีกเลี่ยงได้ เพราะเป็นเรื่อง “การเมือง” โดยตรง
แต่เรื่อง “สมเด็จพระสังฆราช” เป็นเรื่องของ “พระ”
อย่าว่าแต่ นายวิษณุ เครืองาม อย่าว่าแต่ นายสุวพันธุ์ ตันยุวรรธนะ เลยที่เริ่มมีความสงสัย
สงสัยว่าทำให้เป็นเรื่อง “การเมือง” ได้ยังไง
ยิ่งกว่านั้น ในฐานะที่เป็น “นักกฎหมาย” นายวิษณุ เครืองาม ยิ่งมากด้วยความสงสัย และไม่แน่ใจ
ทำให้เป็นเรื่องการเมือง “ทำไม”
ยิ่งกว่านั้น ในฐานะที่เป็น “นักการข่าว” คร่ำหวอดอยู่ในวงการ “ข่าวกรอง”
นายสุวพันธุ์ ตันยุวรรธนะ ยิ่งมากด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ
ทำให้เป็นเรื่องการเมือง “ทำไม”
ทั้งๆ ที่ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พศ.) และมหาเถรสมาคม (มส.) ก็มีมติออกมาแล้วเมื่อวันที่ 5 มกราคม
เป็นมติอันถือได้ว่า “เอกฉันท์”
เป็นมติอันถือได้ว่า “เอกภาพ” ไม่ว่าจะจากสมเด็จพระราชาคณะมหานิกาย
ไม่ว่าจะจากสมเด็จพระราชาคณะธรรมยุตนิกาย
เป็นไปตาม มาตรา 7 พ.ร.บ.คณะสงฆ์
เป็นนามแห่ง สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญโญ)
ส่งจาก “มหาเถรสมาคม” ผ่าน “สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ” มาอยู่ในมือ “รัฐมนตรี” ประจำสำนักนายกรัฐมนตรีเรียบร้อย
เรียบร้อยตั้งแต่ต้นเดือนมกราคม
“รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี” พร้อมจะส่งผ่าน “รองนายกรัฐมนตรี” ไปยัง “นายกรัฐมนตรี”
แต่กระทั่งเดือนมีนาคมก็ยังมิอาจขยับ ขับเคลื่อน
จึงปรากฏ “เรื่อง” มากมายอันทำให้นามแห่ง สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญโญ) มิอาจเดินหน้าไปได้
เหมือนกับจะเกี่ยวกับ พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2535
แต่เอาเข้าจริงๆ กลับไม่ใช่ เพราะเมื่อ “กรมสอบสวนคดีพิเศษ” เข้ามาเกี่ยวข้อง
เพราะเมื่อ “ผู้ตรวจการแผ่นดิน” เข้ามาเกี่ยวข้อง
ก็ค่อยๆ มีสีสันเป็นเรื่อง “การเมือง”
พลันที่มี “บุคลากร” ในทาง “การเมือง” เข้ามาเกี่ยวข้องและขับเคลื่อนการอันเกี่ยวกับ “พระศาสนา” ก็เริ่มบานปลาย
“รถโบราณ” ก็กลายเป็น “รถหรู”
กรณี “รถหรู” ซึ่งเคยมีข่าวอึกทึกครึกโครมตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ.2556 มีจำนวนมากถึง 6,00 คัน
ก็เพ่งเล็งเฉพาะรถ 2 คัน
กระบวนการสถาปนาสมเด็จพระสังฆราชอันเคยดำเนินการด้วยความราบรื่นมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2532
ก็กลายเป็น “ปัญหา”
ไม่แน่ใจว่า “มหาเถรสมาคม” จะเป็นต้นเรื่อง และตีความว่า “นายกรัฐมนตรี” น่าจะเป็นต้นเรื่อง
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนกับที่ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พศ.) สรุป
“สิ่งที่เห็นชัดเจน คือ เป็นการยืดเวลาในการเสนอขึ้นทูลเกล้าฯถวายเพื่อทรงสถาปนาสมเด็จพระสังฆราชออกไปเท่านั้นเอง”
นั่นก็คือ สกัด สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญโญ)
ทั้งหมดนี้ไม่แน่ใจว่า นายสุวพันธุ์ ตันยุวรรธนะ จะแฮปปี้ ทั้งหมดนี้ไม่แน่ใจว่า นายวิษณุ เครืองาม จะแฮปปี้
เพราะนี่คือปัญหาระหว่าง “อาณาจักร” กับ “ศาสนจักร”
