ไม่ว่าการอายัดบัญชีธนาคาร ไม่ว่าการเสนอค่าหัว 1,500 บาทต่อคน ไม่ว่าการขยายประเด็นไปยัง 10 ล้าน
เป็นเรื่องทางด้าน 1 คสช. 1 ทางด้านรัฐบาล ทั้งสิ้น
เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า แม้จะมี “อำนาจ” อย่างเบ็ดเสร็จ เด็ด ขาดอยู่ในมือ แต่จะทำอะไรก็มิใช่ทำได้โดยง่าย
ถามว่าทำไม “กรมบังคับคดี” ต้องทำ
คำตอบจาก กระทรวงการคลัง คำตอบจาก กรมบังคับคดี ก็คือ ทำตามคำสั่งหัวหน้าคสช.ที่ 56/2559
อันมาด้วยอำนาจแห่ง “มาตรา 44”
แต่แล้วแม้กระทั่ง “มือกฎหมาย”ระดับ นายวิษณุ เครืองาม ก็ออกมาระบุว่า “ให้ระงับไว้ก่อน”
เพราะเหนือ”มาตรา 44″ ก็ยังมี “ศาล”
หากนำเอาคำอธิบายจาก นายวิษณุ เครืองาม ประสานเข้ากับของ น.ส.สมลักษณ์ จัดกระบวนพล
ก็จะได้ “คำตอบ”
เป็นเรื่องของ 2 คดีจริงๆ นั่นก็คือ 1 คดีอาญา และ 1 คดีแพ่ง แต่คดีแพ่งต้องขึ้นต่อคดีอาญา
จึงต้องรอ “คำพิพากษา”
ขณะเดียวกัน คำสั่งอันมาตาม”มาตรา 44″ ให้บทบาทกระทรวงการคลัง และกรมบังคับคดีแห่งกระทรวงยุติธรรม จริง
แต่ก็ต้องฟัง “ศาลปกครอง”
พลันที่ “จำเลย” ร้องต่อ “ศาลปกครอง” พลันที่”ศาลปกครอง” ถามไป “โจทก์” ก็ต้องหยุด
หยุดอย่างที่ นายวิษณุ เครืองาม ยืนยัน
สัมผัสได้หรือไม่ในท่าทีไม่ว่าจะจาก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไม่ว่าจะจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
รวมถึง พล.อ.เฉลิมชัย สิทธิสาท
หลังจากออกมา “เตือน” ในห้วงแรกแล้วต่างก็ปิดปากเงียบ เหมือนไม่มีการเคลื่อนไหว เพราะตระหนักว่า “จำนำข้าว” ละเอียดอ่อน
ไม่เพียงละเอียดอ่อนในเรื่องของ “กฎหมาย” หากในทาง”การเมือง”ยิ่งมากด้วยความอ่อนไหว มากด้วยความเปราะบางอย่างที่สุด
เพราะ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เคยเป็น”นายกรัฐมนตรี”
