ประหนึ่งว่า การประกาศ “ปฏิญญา ทำเนียบขาว” ต่อหน้าประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ ที่กรุงวอชิงตัน
จะเป็นมาตรการ “รุก” ในทางการเมือง
สะท้อนความเชื่อมั่น 1 ความสำเร็จของ คสช.ในเวทีนานาชาติ เมื่อได้รับการยอมรับจากสหรัฐอเมริกา
หลังจากถูกตั้งแง่มาเป็นเวลา 3 ปี
สะท้อนความเชื่อมั่น 1 ความสำเร็จในการบริหารราชการแผ่นดิน บนพื้นฐาน
“เราจะทำตามสัญญา ขอเวลาอีกไม่นาน”
เป็นความสำเร็จที่เหนือกว่ารัฐบาลพรรคไทยรักไทย ที่เหนือกว่าพรรคพลังประชาชน และรวมถึงพรรคเพื่อไทย
จึงได้เปิดมาตรการ “รุก” ผ่าน “การเลือกตั้ง”
จะเข้าใจลักษณะ “รุก” ในทางการเมืองอย่างถ่องแท้ จำเป็นต้องย้อนกลับไปทำความเข้าใจ
1 เข้าใจใน “ปฏิญญา โตเกียว”
1 เข้าใจในกระบวนท่าคว่ำ “ร่างรัฐธรรมนูญ” ฉบับนายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ
1 เข้าใจใน “ปฏิญญา นิวยอร์ก”
ทั้งหมดเริ่มจากปี 2558 ผ่านปี 2559 ผ่านปี 2560 เรื่อยมากระทั่งถึง “ปฏิญญา ทำเนียบขาว”
หากถือว่าเหล่านี้คือมาตรการ “รุก”
ก็ต้องยอมรับว่าเป็นมาตรการ “รุก” อันเท่ากับเป็นการยอมรับต่อกระบวนการ “เลือกตั้ง”
เพราะหาก “รุก” ก็จะต้อง “เลื่อน” ออกไปอีก
ความเป็นจริงแล้วอุบัติแห่ง “ปฏิญญา นิวยอร์ก” คือเงาสะท้อนแห่งความจำต้อง “ตั้งรับ” ในทางการเมือง
อันเนื่องมาจาก “รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560”
แท้จริงแล้ว คสช.และรัฐบาล เริ่มอยู่ในสถานะแห่ง “การตั้งรับ” นับแต่รัฐธรรมนูญประกาศและบังคับใช้เมื่อวันที่ 6 เมษายนแล้ว เพราะนั่นคือ “สัญญาณ” อันนำไปสู่ “การเลือกตั้ง”
อย่างมากที่สุด คสช.และรัฐบาล จะสามารถ “ยื้อ” ออกไปได้อีกก็ไม่เกินปี 2562 เพราะหากเกินจากนั้นก็จะต้องพบกับสภาพ “ตัวใครตัวมัน” อย่างที่ “นักการเมือง” บางคนสรุป
