ไม่ว่าการบรรยาย ไม่ว่าการปราศรัย ไม่ว่าการให้สัมภาษณ์ของ “นายกรัฐมนตรี”
หลายครั้งมีการเปรยในเชิงเป็น “คำถาม” แต่ไม่มี “คำตอบ”
กระนั้น ก็ยังมี “บางครั้ง” ที่ภายหลังจากเสนอ “คำถาม” ขึ้นมา ต่อมาอีกไม่นานก็จะปรากฏ “คำตอบ”
อย่างเช่นกรณีที่ไปพูดในจังหวัดตรัง
“โฆษกไก่อูโดนด่าทุกวัน ยิ่งพูดยิ่งโดน วันนี้พูดอะไรไม่ได้ ผิดไปหมด จึงต้องมาทบทวนกันใหม่ว่าเราจะทำงานกันอย่างไร”
“เรา” ในที่นี้มีความลึกซึ้ง
ลึกซึ้งทั้งในด้านของ “นายกรัฐมนตรี” ลึกซึ้งทั้งในด้านของ
“โฆษกไก่อู” ซึ่งต้องทำงานอย่างสัมพันธ์กัน
สัมพันธ์กันราว “คอหอย” กับ “ลูกกระเดือก”
การสะท้อนความรู้สึกจาก “นายกรัฐมนตรี” ต่อสภาพที่ “โฆษกไก่อู” ประสบเหมือนกับเป็นการเปรย
เปรยในลักษณะ “ปรับทุกข์”
ปรับทุกข์ในแบบเสนอเป็น “คำถาม” และต้องการ “คำตอบ”
กระนั้น หากรับฟัง “ประโยค” ลำดับถัดไป
ก็พอจะมองเห็น “คำตอบ” ได้
“ไม่ใช่ผมมาอย่างนี้ อยู่อย่างนี้ เป็นนายกฯเป็นหัวหน้า คสช.แล้วทำได้ทุกเรื่อง”
หาก “คำพูด” เดียวกันนี้นำไปปรับ “ประยุกต์”
“ไม่ใช่ผมมาอย่างนี้ อยู่อย่างนี้ เป็นโฆษกประจำสำนักนายก รัฐมนตรี เป็นอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ แล้วทำได้ทุกเรื่อง”
ลักษณะอย่างนี้ พระท่านเรียกว่า “โอปนยิโก”
ลองไปเปิดหนังสือ “พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์” ของ ท่านพระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต)
ไปยังหน้า 575
โอปนยิโก (พระธรรม) ควรน้อมเข้ามาไว้ในใจ หรือน้อมใจเข้าไปให้ถึงด้วย
การปฏิบัติให้เกิดขึ้นในใจหรือให้ใจบรรลุถึงอย่างนั้น พร้อมกับวงเล็บไว้ด้วยว่า ข้อ 5 ในธรรมคุณ 6
ท่วงทำนอง “โอปนยิโก” จึงเป็นท่วงทำนองที่ดี
ดีไม่เพียงแต่ต่อ “เรา” หากยังดีแม้กระทั่งต่อตัว “เขา”
