การเดินสายไปพบ “นักการเมือง” อย่างประสานกับ “ครม.สัญจร” เป็นมาตรการ “รุก” ทางการเมืองแน่นอน
แล้วทำไมจึงกลายเป็น “ปัญหา”
การออกคำสั่งหัวหน้า คสช.ฉบับที่ 53/2560 เป็นมาตรการ “รุก” ทางการเมืองแน่นอน
แล้วทำไมจึงกลายเป็น “ปัญหา”
การตบเท้าเข้าบ้านสี่เสา เทเวศร์ เนื่องในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ 2561 เป็นกระบวนการ “รุก” ทางการเมืองแน่นอน
แล้วทำไมจึงกลายเป็น “ปัญหา”
เป็นปัญหากระทั่ง หัวหน้า คสช. หัวหน้ารัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ออกมา “ปราม”
ดุเดือดถึงขั้นอาจ “เลื่อน” การเลือกตั้ง
มีคำตอบมากมายต่อปมประเด็นทางการเมือง เพียงแต่ว่า คสช.และรัฐบาลพร้อมที่จะรับฟังหรือไม่
เหตุปัจจัยมาจากเรื่องเดียว คือ เรื่องของ “อำนาจ”
การประชุม “ครม.สัญจร” ริเริ่มตั้งแต่รัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ และคึกคักเป็นอย่างมากในรัฐบาลพรรคไทยรักไทย
เป้าหมายเป็นการหาเสียงทางการเมืองเด่นชัด
เมื่อรัฐบาลอันเกิดแต่ “รัฐประหาร” โดย “คสช.” ปฏิบัติ จึงเข้ารอยเดียวกันกับรัฐบาล “พรรคการเมือง”
ยิ่งมีการนัดพบ “นักการเมือง” ยิ่งเด่นชัด
จะแตกต่างก็เพียงแต่รัฐบาลก่อนหน้านี้มาจากการเลือกของประชาชน แต่รัฐบาลปัจจุบันมาจากปากกระบอกปืน
จึงนำไปสู่บทสรุปว่าด้วย “กองหนุน” ร่อยหรอ
มาตรการต่างๆในทางการเมืองแม้ในทางยุทธศาสตร์จะคิดว่าเป็นการรุก แต่เมื่อดำเนินยุทธวิธีผิดพลาด ที่คิดจะ “รุก” ก็กลับกลายเป็น “รับ”
มีใครที่ไหนเล่า จะยืนนิ่งเหมือนกระสอบทรายให้กระหน่ำศอกและเข่าเข้าใส่ฝ่ายเดียว การตอบโต้จึงเกิดขึ้นตามมา
เพียงแต่กระบวนการตอบโต้จะดำเนินไปอย่างไร ดำเนินไปนิ่มๆ ในแบบ “กองหนุน” หรือดำเนินไปในแบบ “ภาพหลุด” ประจานไปตามสื่อโซเชียล
นั่นคือ “ปฏิกิริยา” อันทำให้ยุทธศาสตร์ล้มเหลวได้
