ทุกก้าวย่างของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หลังการเดินทางเข้าบ้านสี่เสา เทเวศร์
ล้วนเป็นผลมาจากคำว่า “กองหนุน” ทั้งสิ้น
หากไม่มีคำว่า “กองหนุน” จะมีการยอมรับหรือว่าแนวทางที่ เรียกว่า “ประชารัฐ” มีเป้าหมายในการระดมและเสาะแสวงหาเพิ่มพูน “กองหนุน”
หากไม่มีคำว่า “กองหนุน” จะมีการยอมรับหรือว่า “ผมเป็นนักการเมือง”
รวมถึงการแบะท่าที่จะเป็นนายกรัฐมนตรี “คนนอก”
ทั้งหมดล้วนมาจากการส่งความสุข (ส.ค.ส.) มาจากเจ้าของบ้านสี่เสา เทเวศร์ เมื่อเช้าวันที่ 28 ธันวาคม ทั้งสิ้น
เท่ากับเป็นกระบวนการ “ล่อเสือออกจากถ้ำ”
พลันที่คำว่า “ผมเป็นนักการเมือง” หลุดออกมาจาก 2 เรียวปากของคนที่เคยเป็น “นักการทหาร”
การใช้ “ประชารัฐ” หาเสียงจึงอาจกลายเป็นเรื่องธรรมดา
การพบนักการเมืองที่สุพรรณบุรี ที่นครราชสีมา ที่สุโขทัย หรือแม้กระทั่งในสนามกอล์ฟที่นครปฐม
จึงเป็นเรื่องประเภท “ใครๆ เขาก็ทำกัน”
แม้กระทั่งการนำเอาเม็ดเงินจาก “งบประมาณ” แผ่นดินจำนวนมหาศาลเป็นเหมือนแท่งแม่เหล็กมหึมาดูดดึงเอา “นักการเมือง” เข้ามาห้อมล้อม ก็มิได้เป็นเรื่องแปลกอย่างผิดปกติแต่อย่างใด
เพียงแต่ว่านับแต่นี้เป็นต้นไปแสงแห่งสปอตไลต์ก็ย่อมฉายจับไปยัง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ในบทของ “นักการเมือง” อย่างมากยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง
เพราะว่า “บูรพาพยัคฆ์” ได้ออกจาก “ถ้ำ” มาแล้ว
การที่ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ได้รับยกย่องให้ไปดำรงอยู่ในสถานะแห่ง “รัฐบุรุษ” จึงมิได้ได้มาเพราะโชคช่วย
เหมือนกับเมื่อตอนชู “การเมืองนำการทหาร”
ที่สำคัญเป็นอย่างมากก็คือ ความสามารถในการประสานบทบาทของ “นักการทหาร” เข้ากับบทบาทของ “นักการเมือง”
ทาง 1 จึงได้ขึ้นไปอยู่บนหิ้งแห่ง “รัฐบุรุษ”
ทาง 1 จึงเข้าใจ “นักการทหาร” ที่เป็น “นักการเมือง” อย่างทะลุ
ลอดรวมถึงกระบวนการ “กองหนุน” อันเป็นพื้นฐาน
