ท่าทีของ คสช. ซึ่งออกมาจาก พล.ต.ปิยพงศ์ กลิ่นพันธุ์ ในฐานะทีมโฆษก ยังขึงขังด้วยลักษณะแห่งการคุมเข้มกลุ่มผู้ชุมนุม
พร้อมดำเนินคดีได้ทันทีถ้าทำ “ผิดกฎหมาย” สำหรับกลุ่มฟื้นฟูประชาธิปไตย หรือกลุ่มคนอยากเลือกตั้ง
ดังเห็นมาแล้วจากการที่ 7 คน ถูกดำเนินคดีในข้อหาปลุกปั่นตามประมวลกฎหมายอาญา ม.116 และ 43 คน ถูกดำเนินคดีในข้อหาฝ่าฝืนคำสั่งหัวหน้า คสช.
เราจะยังไม่พูดถึงว่า ระหว่างคำสั่งหัวหน้า คสช. กับ รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 ที่ประกาศใช้แล้ว อะไรเหนือกว่าอะไร
เพียงแค่จะชี้ให้เห็นว่า ยังไม่มีการ “ผ่อนปรน” เท่านั้น
เช่นเดียวกับ คำสั่ง คสช. เรื่องห้ามพรรคการเมืองดำเนินกิจกรรมทางการเมือง ซึ่งไม่รู้ว่าจะทอดยาวไปอีกเมื่อไหร่
ยิ่งกฎหมายลูกอีก 2 ฉบับ ที่สุดท้ายแล้ว สนช. จะต้องโหวตเห็นชอบ หรือ ไม่
และแน่นอนว่าถ้าเกิด ได้เสียงไม่ถึง 2 ใน 3
คราวนี้แหละ “ดองยาว”
นักการเมือง พรรคการเมือง อย่าหวังเลยว่าเร็ววันนี้จะได้ดำเนินกิจกรรมทางการเมืองอะไร
ไม่แปลกที่เยาวชน นักศึกษา จะออกมากำหนด “โรดแมปการชุมนุม” เพื่อทวงถาม “โรดแมป” ที่ชัดเจนของรัฐบาล คสช.
นั่นก็คือ “การเลือกตั้ง”
18 กุมภาพันธ์ ที่ลานย่าโม, 24 กุมภาพันธ์ ที่ มธ.ท่าพระจันทร์, 10 มีนาคม จัดกิจกรรมใหญ่ยังไม่ระบุสถานที่, ตลอดเดือน พฤษภาคมจัดทุกวันเสาร์
และ 19-22 พฤษภาคม ชุมนุมค้างคืนเพื่อถามหาความชัดเจนของโรดแมป
การชุมนุมของกลุ่มคนอยากเลือกตั้ง ชัดเจนว่าไปไกลกว่าเรื่องสีเสื้อ
เพราะไม่ใช่เรื่องเสื้อแดง ไม่ใช่เรื่องเสื้อเหลือง หรือไม่ใช่เรื่องของเสื้อหลากสีอีกต่อไป
แต่เป็นเรื่องการถวงถาม “โรดแมป” ที่ถูกเลื่อนแล้วเลื่อนอีก
จนเป็นการ “ไม่ทำตามสัญญา” และ “ขอเวลานานเกินไป”
การชุมนุมที่เกิดขึ้น จึงเป็นเรื่องสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชน อย่างเรียกร้องให้มี “การเลือกตั้ง” ที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาทวงถามหากันในยุคนี้ พ.ศ.นี้
อย่าแปลกใจ ถ้าในการแถลงข่าววันก่อน รังสิมันต์ โรม จากกลุ่มฟื้นฟูประชาธิปไตย จะเอ่ยปากชวนนักการเมืองเข้าร่วม
ถามไปถึง อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ, สุเทพ เทือกสุบรรณ, กรณ์ จาติกวณิช ฯลฯ
การได้เห็นคนเหล่านี้ในเวทีชุมนุมของกลุ่มฟื้นฟูประชาธิปไตย กลุ่มคนอยากเลือกตั้ง ฯลฯ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้
ในเมื่อ “จุดหมาย” ปลายทางนั้นคือเรื่องเดียวกันอย่าง “การเลือกตั้ง”
