เห็นอาการชักเข้า ชักออกของผู้คนภายใน”แม่น้ำ 5 สาย”ต่อร่างพรป.ว่าด้วยการได้มาซึ่งส.ว.และว่าด้วยการเลือกตั้ง ส.ส.แล้ว
เหมือนอาการเล่น”กายกรรม”อันโลดโผน
เหมือนกับเป็นภาพสะท้อนอันสลับซับซ้อนของการวางหมาก เล่นเกมทางการเมือง
ทั้งๆที่ความจริงไม่มีอะไรลึกลับ
เพราะทั้งหมดนี้มิได้เป็น “การเมือง”จากนักการเมือง หรือจากพรรคการเมือง
ไม่ได้เป็นเรื่องของ “ทักษิณ ยิ่งลักษณ์”
หากเป็นเรื่องของคนบน”เรือแป๊ะ”ที่ท่องไปในแม่น้ำ 5 สายนับแต่หลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 เป็นต้นมา
ไม่มีอะไรซับซ้อน อ่านง่ายยิ่งกว่า”จินดามณี”
มองแต่ละภาพของการเคลื่อนไหวการเมืองนับแต่เดือนมกราคม 2561 เป็นต้นมา
ไม่เพียงแต่ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ จะยิ้มที่มุมปาก
หาก นายชวน หลีกภัย ก็ไม่จำเป็นต้องร่างภาพสเก็ทส์ หรือออกโรงเป่าแซ็กโซโฟน
ยิ่ง นายพิชัย รัตตกุล ยิ่งอ่านทะลุ
ทั้งนี้ แทบไม่ต้องกล่าวถึงสายตาที่มองเข้าไปจาก นายจาตุ รนต์ ฉายแสง หรือ นายภูมิธรรม เวชยชัย ที่คร่ำหวอดมาตั้งแต่เดือนตุลาคม 2516
คนอย่าง นายมีชัย ฤชุพันธุ์ คนอย่าง นายพรเพชร วิชิตชลชัย เหมือนกับจะมากด้วยค่ายกลยิ่งกว่า 8 ทิศของจูกัดเหลียง
แต่เมื่อมายืนเรียงเคียงข้างอยู่กับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ประสานเข้ากับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ในที่สุดก็ลงเอยด้วยกลยุทธ์ธรรมดาๆ
เหมือนที่เคยใช้กับ นายบวรศักดิ์ อุวรรโณ เมื่อเดือนกันยายน 2558
สถานการณ์จะค่อยๆเคี่ยว และก่อให้เกิดการแยกขั้วแบ่งกลุ่มออกมาให้เห็นได้ชัดๆ
นี่มิได้เป็นการเมืองในแบบ”สามก๊ก”
หากในที่สุดแล้ว เมื่องวดเข้าๆ สถานการณ์ก็จะช่วยแบ่งให้ได้เห็นเด่นชัดถนัดตาเหลือเพียง 2 กลุ่มเท่านั้น
คือ อยากเลือกตั้ง กับ ไม่อยากเลือกตั้ง
