ยิ่งโรดแมป “การเลือกตั้ง” ซึ่งตั้งเป้าหมายไว้ที่ภายในเดือนกุมภาพันธ์ 2562 คืบคลานเข้ามาใกล้มากเพียงใด เสียง “ปลดล็อก” ก็จะยิ่งดังมากเพียงนั้น
เพราะหากนับจาก ณ วันนี้ ก็เหลือเพียงแค่ 9 เดือน
หากภายใน 9 เดือนนี้พรรคการเมืองต้องติดอยู่ในล็อกไม่เพียง 1 คำสั่ง คสช.ที่ 57/2557 หากแต่ยังต้องติดอยู่ใน 1 คำสั่ง คสช.ที่ 3/2558 และที่สำคัญก็ต้องติดอยู่ในคำสั่ง คสช.ที่ 63/2560
จึงยิ่งกว่าถูก “มัดตราสัง”
แค่จะประคองจมูกให้อยู่พ้นน้ำเพื่อหายใจก็ยากลำบากอย่างยิ่งแล้ว แทบไม่ต้องพูดถึงการประชุมพรรค การเลือกตั้งกรรมการบริหาร การพิจารณากำหนดนโยบาย
ไม่ว่าจะเป็นพรรคเก่าอย่าง “ประชาธิปัตย์”
ไม่ว่าจะเป็นพรรคใหม่ที่แนบชิดอยู่กับกลุ่มอำนาจอย่างพรรคพลังประชารัฐ พรรครวมพลังประชาชาติไทย พรรคพลังชาติไทย พรรคพลังธรรมใหม่ พรรคประชาชนปฏิรูป
ล้วนยากลำบากกันโดยถ้วนหน้า
จากประเด็นอันเกี่ยวกับคำสั่ง จากประเด็นอันเกี่ยวกับ “การปลดล็อก” หากยิ่งยื้อ ถ่วง หน่วงไปยืดเยื้อ และยาวนานมากเพียงใด
คำถามอันตามมาก็คือ สถานะของ “คสช.”
ตกลง “คสช.” จะเล่นบทใด จะดำรงอยู่ในฐานะเป็น “กรรมการ” จะดำรงอยู่ในสถานะที่เป็น “กลาง” ในท่ามกลางการแข่งขันทางการเมืองหรือไม่
หากดูจากท่าทีในเรื่อง “ปลดล็อก” ก็น่าสงสัย
ยิ่งหากดูจากท่าทีและความมุ่งมั่นที่จะจัดให้มี “การเลือกตั้ง” ซึ่งมีอันต้องเลื่อนมาตลอดเวลาตั้งแต่ปี 2559 เรื่อยมาจนถึงภายในเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ก็ยิ่งน่าคลางแคลงใจ
คำตอบทั้งหมดของความสงสัยนี้อยู่ที่คำถามว่า ตกลง “การเลือกตั้ง” เป็น “ผลงาน” ของ คสช.หรือไม่
หาก “คสช.” สามารถตอบได้อย่างทระนงองอาจว่าเป็น “ผลงาน” เป็น “ความสำเร็จ” นั่นก็ต้องติดตามจากท่าทีของพรรคอันเป็นเครือข่ายของ “คสช.”
จะเอาประเด็น “เลือกตั้ง” ไปโฆษณาหาเสียงหรือไม่
คําถามต่อสถานะความเป็น “กรรมการ” สถานะการดำรงอยู่ในจุดอัน “เป็นกลาง” หรือไม่นั่นแหละเป็นคำถามโดยตรงไปยัง “คสช.”
ทบทวนตั้งแต่รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 เป็นต้นมา
ตรวจสอบผ่านท่าทีในการบริหารจัดการกับปัญหา ตรวจสอบผ่านท่าทีกฎกติกาอันเป็นพื้นฐานของ “การเลือกตั้ง” ว่าเป็นอย่างไร
ไม่ว่า “รัฐธรรมนูญ” ไม่ว่า “กฎหมายลูก”
ที่สำคัญเป็นอย่างมากก็คือ กระบวนการบริหารจัดการในเรื่องโรดแมป “การเลือกตั้ง” กระบวนการในการบริหารจัดการต่อแต่ละ “พรรคการเมือง”
เชื่อได้เลยว่าคำถามว่าด้วย “ความเป็นกลาง” จะดังกระหึ่ม
กระหึ่มพอๆ กับคำถามในเรื่อง “การปลดล็อก” กระหึ่มพอๆ กับคำถามว่าในที่สุดแล้ว “การเลือกตั้ง” คือผลงานและความสำเร็จของ “คสช.” หรือไม่
คำถามสุดท้ายก็คือ สถานะและความเป็นจริงของ “คสช.”
สถานะของ คสช.ที่ว่าจะเป็นกลาง จะเป็นเพียง “กรรมการ” หรือไม่อย่างไร มิได้เป็นคำถามจากภายในประเทศโดยพรรคการเมืองเป็นหัวหมู่ทะลวงฟัน
ตรงกันข้าม ยังเป็นคำถามจาก “ประชาคมโลก”
ที่ คสช.เคยคิดว่าแข็งแกร่งเหมือนที่ดำรงอยู่ ณ เดือนพฤษภาคม 2557 แต่เมื่อมาถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ก็อาจไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้
นี่คือโจทย์ใหม่ ประเด็นใหม่ที่จะร้อนแรงขึ้นเป็นลำดับ
