คนคนหนึ่งย่อมมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับคนอื่นๆ มากมาย
ในแต่ละความเกี่ยวข้องถูกจัดฐานะไว้ต่างๆ กัน คล้ายกับว่าความเป็น “คนสำคัญ” จัดลำดับตามฐานะนั้น
พ่อ แม่ ลูก สามี ภรรยา คนในครอบครัว ญาติความเป็น “คนสำคัญ” ดูจะอยู่ในอันดับต้น
รองลงไปเป็น “เพื่อนสนิท มิตรสหาย เพื่อนร่วมงาน” ซึ่งในกลุ่มนี้แต่ละคนยังมีอันดับ “คนสำคัญ” ต่างกันไปอีก แล้วแต่ความถูกอกถูกใจ
เลยไปเป็น “คนรู้จัก” ทั้งรู้จักกันและกัน เรารู้จักเขา หรือเขารู้จักเรา
จากนั้นเป็นคนที่ไม่เคยสัมผัสพานพบวิสาสะกัน แต่รู้จักผ่านการการรับรู้ผ่านระบบสื่อสารต่างๆ ตั้งแต่เพื่อนเล่าให้ฟัง กระทั่งได้ดู ได้อ่าน ได้เห็น ได้ยินได้ฟังอะไรก็ตามที่ทำให้เข้ามาอยู่ในความทรงจำ
และยังมีคนที่ไม่รู้จัก ซึ่งยังมีระดับของความไม่รู้จักในรายละเอียดอีกเยอะ
หากตั้งค่า “คนสำคัญ” ด้วยค่านิยมปกติ น่าจะเรียงไปแบบ “คนในครอบครัว-เพื่อน-คนรู้จักเป็นการส่วนตัว-คนที่ส่วนตัวไม่รู้จักแต่มักคุ้นด้วยการรับรู้ข่าวสาร-คนไม่รู้จัก”
แน่นอนว่า หากเกิดเหตุการณ์อย่างหนึ่งอย่างใดขึ้น คนที่เราอยากจะให้มีความสุข ได้สมปรารถนา หรือพ้นจากความเดือดเนื้อร้อนใจ คงเรียงไปตามค่านิยมนี้
แต่ “ค่านิยม” ก็คือมุมมองหนึ่ง
ยังมีมุมมองอื่นๆ อีก
มองในมุมการใช้ชีวิตประจำวัน ที่ความสุข ความทุกข์ ความรื่นเริงยินดี หรือความหม่นหมอง เศร้าตรม ขึ้นอยู่กับความรู้สึกนึกคิดในปัจจุบันขณะ
ในความเป็นจริงก็คือ ความรู้สึกในชีวิตประจำวันเหล่านี้ ในบางเวลา บางวัน บางเดือน หรือบางปี หลายคนที่มีชีวิตอยู่เป็น “คนสำคัญ” ในอันดับต้นๆ ของมุมค่านิยม กลับเป็นคนที่ไม่เคยมาอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเราเลย
มีใครต่อใครมากมายที่โผล่เข้ามาในความคิดถึงในแต่ละวันตั้งแต่ลืมตาตื่น จนนอนหลับฝัน
บางคน หากเอา “คนสำคัญ” ในมุมค่านิยมมาเป็นตัวชี้วัดแล้ว แทบจะอยู่หางแถวของอันดับ แต่กลับกลายเป็นผู้ที่เราคิดถึง นึกถึง และสร้างความรู้สึกให้อยู่บ่อยๆ
แทบจะเรียกว่ารู้สึกถึงทุกวัน เป็นเดือน เป็นปี หรือหลายปีที่ผ่านมา
เมื่อเป็นเช่นนี้ หากเราทบทวนดูให้ดี “คนสำคัญ” ของชีวิต หรือไม่ใช่คนคนนี้ ที่อยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเราแทบตลอดเวลา
แต่เพราะเรายึดติดกับการจัดอันดับ “คนสำคัญ” ตามค่านิยม จึงละเลยที่จะใส่ใจคนที่โผล่เข้ามามากกว่าใครในความคิดถึงของเราคนนั้น
ซึ่งในความเป็นจริงของชีวิตก็คือ คนที่โผล่เข้ามาในความคิดคำนึงของเรามากที่สุดนั้น มีผลต่อความสุข ความทุกข์ของเรามากกว่าคนอื่นๆ
เนื่องจากเป็นเรื่องปกติไม่ว่าเราจะระลึกถึงใครก็ตาม หลังจากระลึกถึงแล้วจะเกิดความรู้สึกตามมา
ความรู้สึกดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
และเมื่อ “ความรู้สึก” นี้เองเป็น “ความสุข” หรือ “ความทุกข์” ที่เกิดขึ้นจริงในใจเรา อย่างปฏิเสธไม่ได้
ระลึกถึงใครมาก คนคนนั้นย่อมเป็น “คนสำคัญ” ที่กำหนดความรู้สึกของเรา
ถ้า “คนสำคัญ” ในมุมนี้ ทำให้ระลึกแล้วมีความสุข ชีวิตเราก็เหมือนกับเริงรื่นอยู่ในสวรรค์
แต่ถ้าเป็นคนที่มาอยู่ในความนึกคิดแล้ว ทำให้ร้อนรุ่ม เศร้าหมอง ชีวิตเราย่อมคล้ายอยู่ในอบาย
ดังนั้น การจัดท่าทีหรือความรู้สึกนึกคิดต่อคนที่มาอยู่ในความคิดถึงของเราบ่อยๆ จึงเป็นเรื่องสำคัญ
ว่าไปแล้วสำคัญมาก เพราะจะเป็นคำตอบว่า เรามีชีวิตในแต่ละวันอยู่ในนรก หรือบนสวรรค์เลยทีเดียว
