1.จรวดแอตลาส (Atlas)
(ดูภาพที่ 1)
จรวดแอตลาส V เป็นจรวดแบบใช้แล้วทิ้ง แต่เดิมถูกสร้างโดยบริษัทล็อกฮีดมาร์ติน ต่อมาถูกสร้างโดยบริษัทล็อกฮีด มาร์ตินร่วมกับบริษัทโบอิ้ง และ United Launch Alliance ส่วนจรวดขับดันได้รับการพัฒนาและผลิตโดยบริษัทแอโรเจ็ท (Aerojet)
จรวดลำนี้ประกอบด้วย จรวดส่วนแรกซึ่งใช้พลังงานขับดันจากเครื่องยนต์ RD-180 ของรัสเซีย ใช้เชื้อเพลิงเป็นเคโรซีนและออกซิเจนเหลว มีการติดตั้งจรวดส่วนบนเซนทอร์ซึ่งใช้เชื้อเพลิงเป็นออกซิเจนเหลวและไฮโดรเจนเหลว จรวดแอตลาสบางรุ่นอาจมีการติดจรวดขับดันไว้ด้านข้างด้วย
จรวดแอตลาส IIAS สามารถส่งน้ำหนัก 3,833 กิโลกรัมขึ้นสู่วงโคจร GTO ได้ โดยมันถูกปลดระวางในเดือนธันวาคม ค.ศ.2002 ส่วนจรวดแอตลาส II ถูกปลดระวางในเดือนมีนาคม ค.ศ.1998
หลังจากมีการยกเครื่องปรับปรุงจรวดแอตลาส II ทำให้จรวดแอตลาส III ทำงานได้ดีขึ้นอย่างน้อยๆ ราว 5%
จรวดแอตลาส V ถูกออกแบบโครงสร้างโดยเน้นที่ความมีเสถียรภาพ (ความแข็งแรงทางโครงสร้างของจรวดแอตลาสรุ่นก่อนๆ ขึ้นอยู่กับตัวเชื้อเพลิงที่ปรับความดันแล้ว) นอกจากนี้ยังมีการติดจรวดเชื้อเพลิงแข็ง 1 ถึง 5 ลำเข้าไปด้านข้างทำให้มันสามารถส่งสัมภาระ 8,670 กิโลกรัมขึ้นสู่วงโคจร GTO ได้
สถานที่สำหรับการส่งจรวดแอตลาสคือ Space Launch Complex 41 ที่ Kennedy Space Center (KSC)
2.จรวดอารีอาน (Ariane)
(ดูภาพที่ 2)
ปัจจุบัน บริษัทอารีอานสเปซ (Arianespace) ทำการผลิตจรวดอารีอาน 5 ไว้รับงานจากประเทศต่างๆ กว่าครึ่งโลก ในการส่งยานอวกาศขึ้นสู่ วงโคจร GTO
จรวดอารีอาน 5 ถูกส่งจาก Kourou Space Center ในเฟรนช์เกียนา (French Guiana) สามารถส่งสัมภาระ 6.5 ตันขึ้นสู่วงโคจรแบบ geostationary orbit ได้
บริษัทนี้ถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ.1980 ในรูปแบบการขนส่งทางอวกาศเชิงพาณิชย์บริษัทแรกของโลก
ใน ค.ศ.1996 จรวดอารีอาน 5 ล้มเหลวในการส่งขึ้นสู่อวกาศครั้งแรก แต่ใน ค.ศ.1997 จรวดอารีอาน 5 ถูกส่งสำเร็จและยังคงถูกใช้งานมาจนถึงทุกวันนี้
3.จรวดโปรตอน (Proton)
(ดูภาพที่ 3)
จรวดโปรตอนเป็นจรวดประเภทขับเคลื่อนด้วยเชื้อเพลิงเหลวแบบใช้แล้วทิ้งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของรัสเซียที่ยังใช้การอยู่ สามารถบรรทุกสัมภาระ 20,000 กิโลกรัมไปที่วงโคจรรอบโลกระดับต่ำได้ (LEO)
มันถูกสร้างขึ้นครั้งแรกโดย ในโครงการ Interkosmos ของโซเวียต ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศที่ไบโคนูร์คอสโมโดรม ประเทศคาซัคสถาน บริหารจัดการส่งโดย International Launch Services ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อตั้งใน ค.ศ.1995 โดย ล็อกฮีด มาร์ติน ร่วมกับ Khrunichev Enterprises ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจของรัสเซีย และบริษัท NPO Energia ซึ่งเป็นบริษัทมหาชนของรัสเซีย
ที่ผ่านมา จรวดโปรตอนได้เดินทางขึ้นสู่ห้วงอวกาศกว่า 200 ครั้ง โดยใช้จรวดสามท่อนส่งชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของสถานีอวกาศทั้งเมียร์และสถานีอวกาศนานาชาติสู่วงโคจรระดับต่ำรอบโลก และใช้จรวดสี่ท่อนในการส่งยานอวกาศสู่วงโคจร GTO และส่งออกสู่วงโคจรระหว่างดาวเคราะห์
4.จรวดโซยุซ (Soyuz)
(ดูภาพที่ 4)
จรวดตระกูลโซยุซได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นหนึ่งในจรวดที่มีประสบความสำเร็จในการส่งสูงที่สุดในโลกและมีการใช้งานบ่อยที่สุดด้วย หากนับตั้งแต่เริ่มใช้งานใน ค.ศ.1966 จนถึงมกราคม ค.ศ.2013 จรวดโซยุซถูกใช้งานกว่า 1,800 ภารกิจ ทั้งส่งดาวเทียมสื่อสาร ดาวเทียมสำรวจอากาศ ดาวเทียมศึกษาภูมิศาสตร์ และภารกิจการทดลองทางวิทยาศาสตร์
จรวดโซยุซนั้นถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของตลาดอย่างแท้จริง สามารถขนส่งสัมภาระหนัก 4,100-5,500 กิโลกรัม ขึ้นสู่วงโคจรวงกลมที่สูงขึ้นไป 450 กิโลเมตรได้
การสร้างและส่งออกนอกโลกถูกบริหารจัดการโดยบริษัท Starsem ของยุโรปและรัสเซีย
ปัจจุบันรัฐบาลรัสเซียพยายามมุ่งหน้าไปที่พัฒนายานอวกาศ Federation ซึ่งเป็นการสร้างยานอวกาศแบบนำกลับมาใช้ใหม่ได้บางส่วน ให้เข้ามาแทนจรวดโซยุซซึ่งเป็นแบบใช้แล้วทิ้ง
