ที่สุดแล้วความหมายของชีวิตดูจะอยู่ที่ เมื่อประสบกับคนใดคนหนึ่ง สิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่ง ประสบการณ์นั้นนำความรู้สึกใดมาเกิดขึ้นกับเรา
รู้สึกเอิบอิ่ม ชอบอกชื่นใจ รู้สึกอึดอัด อยากปัดไปเสียให้พ้น หรืองงๆ ไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร
คนส่วนใหญ่ เมื่อความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้น ความรู้สึกนั้นมีอิทธิพลในการกำหนดความคิด ที่จะนำมาซึ่งการแสดงออก ไม่ว่าจะเป็นการพูด หรือการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง
ถ้ารู้สึกในทางชื่นชอบ การแสดงออกจะถูกกำหนดให้หาทางที่จะอยู่กับคนนั้น สิ่งนั้น หรือเรื่องราวนั้นให้ยาวไป
เช่นเดียวกันถ้าไม่ชอบก็จะไปในพฤติกรรมหาทางหลีกไปเสียให้พ้น ทางหนึ่งพาตัวเองหลบเลี่ยงไป อีกทางหนึ่งหาทางทำลายสิ่งนั้นให้พ้นไปจากชีวิต
หากไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร ก็จะมองข้ามไป โดยไม่สนใจใฝ่รู้
ผู้คน สิ่งของ หรือเรื่องราวต่างๆ จะผ่านความนึกคิดของคนไปในพฤติกรรมลักษณะนี้
ไม่สุข ก็ทุกข์ หรือเฉยๆ
สุขก็อยากรักษาไว้ให้มั่นคง ยั่งยืน ทุกข์ก็ยากหลีกหนี ทำลายให้จบให้หายไปโดยเร็ว ที่เฉยๆ ก็ปล่อยให้ผ่านไปโดยไม่ใส่ใจจะพิจารณา
อย่างที่บอกว่านั้นเป็นเรื่องของคนปกติทั่วไป
แต่มีคนอีกแบบหนึ่งที่ชีวิตได้รับการฝึกฝนอบรมมาให้มองสรรพสิ่งที่ได้สัมผัสรับรู้อย่างเข้าใจ
ไม่ว่าจะพานพบกับใคร สิ่งใด หรือเรื่องราวไหน ผู้ที่ฝึกฝนให้มองเห็นความเป็นจริง หรือที่เรียกให้รู้สึกขลังว่า “สัจธรรมของสิ่งนั้นๆ”
เห็นว่าทุกสิ่งอย่างล้วนประกอบขึ้นด้วยสิ่งต่างๆ หลากหลาย และต้องแปรเปลี่ยนไปตามความเปลี่ยนแปลงของสิ่งทั้งหลายเหล่านั้นที่ส่งผลให้สิ่งที่มาประกอบอยู่ด้วยเปลี่ยนแปลงตามไป
ความเป็นไปในทุกเรื่องราวล้วนแล้วแต่ดำเนินไปตามเหตุ
หากจะให้แปรเปลี่ยนไปเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่ตั้งเป้าหมายต้องการไว้ จะต้องรู้จักวิธีการจัดการกับสิ่งที่มาประกอบขึ้นนั้นให้แปรเปลี่ยนไปในทางที่หวังผล
จะทำให้เป็นเช่นนั้นได้จะต้องมีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ ทั้งหมดเกิดจากการศึกษา และสั่งสมประสบการณ์
โดยมีความรู้เพียงพอ และเลือกใช้ได้อย่างเหมาะควร
ไม่มีเรื่องใดเป็นไปตามที่อยากให้เป็น โดยไม่ต้องอาศัยการจัดการที่ถูกต้อง
ผลจะเกิดตามที่คิดได้จะต้องจัดการอย่างถูกต้องตามที่ควรจะเป็น
กระนั้นก็ตาม แม้จะพยายามอย่างถึงที่สุด ด้วยความเชื่อมั่นในความรู้ความสามารถมากเท่าใดก็ตาม หากมีบางสิ่งที่เป็นหนึ่ง หรือหลายอย่างที่เป็นส่วนประกอบ เกิดแปรเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ได้คาดหมายให้เป็น ผลที่จะเกิดขึ้นย่อมไม่เป็นไปตามปรารถนาได้อีก
ความไม่แน่นอน และเหนือการควบคุมเกิดขึ้นเสมอในเรื่องราวต่างๆ
หากไม่ได้รับการฝึกฝนมาจนมีความพร้อมในการยอมรับความไม่แน่นอน และไม่เป็นอย่างใจนี้ ความไม่พอใจ โกรธขึ้งจะเกิดขึ้น
กลายเป็นแรงเสียดทานที่ชี้นำชีวิตให้พูดให้ทำ โดยมีความโกรธนั้นควบคุมให้ทำ
แต่หากฝึกฝนมาพอที่จะรับรู้ ชีวิตไม่เป็นไปตามความอยาก แต่เป็นไปตามเหตุปัจจัยที่มาประกอบกัน อยู่ในความแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน และยุ่งยากในการควบคุมให้เป็นไปอย่างที่อยากให้เป็น
อาการไม่ติดกับความอยากนั้น มองเห็นความไม่สมอยาก หรือสมอยากเป็นเรื่องปกติที่จะเกิดขึ้นได้
ชีวิตดำเนินไปในความเป็นจริงเช่นนั้น
เคลื่อนไปด้วยความรู้ ความเข้าใจ เบิกบานได้ทุกสถานการณ์
ใครที่มีชีวิตเช่นนี้ได้
ย่อมสัมผัสความหมายที่แท้จริงของการดำรงอยู่
