เมื่อสี่พี่น้องทราบที่พญาลามราชถูกขังไว้แล้ว ก็ชวนกันแปลงเป็นแมลงวันเขียวเที่ยวบินหาพญาลามราชตามที่ต่างๆ ในที่สุดก็พบพญาลามราชถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก สี่พี่น้องจึงกลับร่างเป็นอย่างเดิมแล้วช่วยกันพังกรงเหล็กออก ท้าวหุนละมานเนรมิตกรงเหล็กอีกกรงหนึ่งโยนไปครอบร่างพญาปัตตะลุมไว้ แล้วช่วยกันอุ้มพญาลามราชไปพักที่หาดทรายแห่งหนึ่ง
ส่วนพญาปัตตะลุมถูกครอบอยู่ในกรงเหล็กออกไม่ได้ ก็ตะโกนเรียกให้นางเผาทับพาผู้เป็นเมียมาช่วย แต่นางก็ยกไม่ไหว ต้องไปเรียกท้าววลุยี ท้าวอัคคีทะนา ท้าวคำภาแก่กล้า และท้าวยอดฟ้าครองสวรรค์ ซึ่งเป็นหลานให้มาช่วย เมื่อทั้งสี่ยกกรงเหล็กออกแล้วก็เสกกรงนั้นเป็นคนเอาหัวใจไปไว้ที่เขาคิชฌกูฏ แล้วสั่งให้รูปคนนั้นไปตามจับคนที่มาลักเอาพญาลามราชไป รูปคนก็ตามไปยังที่พี่น้องทั้งสี่อยู่ ครั้งแรกก็เข้าไปรวบตัวท้าวหุนละมานไว้ แต่ห้าวหุนละมานไม่ยอมง่ายๆ สลัดจนหลุดแล้วจับรูปคนบีบแล้วขว้างไป แต่ไม่เป็นอะไร เพราะหัวใจที่อยู่ยอดเขาคิชฌกูฏลอยกลับมาหารูปคนนั้นทันทีจึงไม่เป็นอันตราย แล้วตรงเข้ากอดปล้ำท้าวขวัญเท่าฟ้า ก็ถูกท้าวขวัญเท่าฟ้าจับบีบขว้างไปอีก แต่รูปคนก็กลับคืนมาได้ทุกครั้ง ท้าวหุนละมานเห็นผิดสังเกตก็ตรวจสอบดูจึงรู้ว่าหัวใจอยู่เขาคิชฌกูฏ จึงเนรมิตแขนให้ยาวยื่นไปดึงหัวใจที่เขาคิชฌกูฏมาบีบจนละเอียด รูปคนนั้นก็ตายไม่กลับมาอีก
ฝ่ายหลานทั้งสี่ของพญาปัตตะลุม เมื่อเห็นรูปคนหายไปก็ออกตามหาไปพบท้าวหุนละมานและน้องก็เข้ารบกันเป็นคู่ๆ เมื่อท้าววลุยียิงท้าวหุนละมาน ธนูก็กลายเป็นดอกไม้ ครั้นท้าวหุนละมานยิงไปบ้างธนูก็กลายเป็นขนม ทำให้ทั้งสองเห็นผิดปกติ จึงหยุดรบแล้วซักถามประวัติของกันและกัน เมื่อรู้ว่าเป็นพ่อลูกกันก็ดีใจ ลูกหลานของพญาปัตตะลุมจึงเชิญพ่อและปู่ไปหาตาแนะนำให้รู้จักกัน พญาปัตตะลุมก็กลายเป็นมิตรกับพญาลามราช
พญาราพณาสวรเมื่อเห็นขุนเสนาที่ออกไปรบพ่ายแพ้แก่ทหารของพญาลามราชหมดสิ้นเช่นนั้นก็ให้ลูกทั้งเก้าออกไปรบบ้างแต่ก็แพ้กลับมาอีก ในที่สุดพญาราพณาสวรก็เนรมิตตัวให้สูงใหญ่เท่าภูเขายุคนธรเพื่อดูกำลังของข้าศึก ทหารในค่ายพญาลามราชเห็นดวงตาของพญาราพณาสวรใหญ่โตเหมือนดวงอาทิตย์ ก็พูดบอกกันว่าวันนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นสามดวง แปลกแท้ๆ ไม่เคยเห็น
ท้าวพิบพีเป็นผู้ที่รู้เรื่องดีจึงบอกว่า อย่าเข้าใจผิด ดวงอาทิตย์ก็มีอยู่เพียงดวงเดียวอย่างที่เคยเห็นกันทุกวันนั่นแหละ ที่เห็นเป็นสามดวงนั้นเป็นดวงตาของพญาราพณาสวรเพิ่มเข้ามาจึงเห็นเป็นสามดวง พญาลามราชจึงถามว่าเมื่อเป็นเช่นนี้ควรจะทำอย่างไรต่อไป ท้าวพิบพีก็ตอบว่า อายุของพญาราพณาสวรยังไม่ถึงที่ตาย จะยิงศรไปทำร้ายก็เปล่าประโยชน์ เพียงแต่ยิงไปไล่เล่นๆ ก็พอแล้ว
