หนังสือดิจิทัลแม้แพร่ขยายรวดเร็วเป็นที่รู้กัน แต่หนังสือกระดาษก็ยังมีอิทธิพลในทางวัฒนธรรม และที่สำคัญก็คือหนังสือกระดาษยังจำเป็นสำหรับสถานศึกษาในไทย
รู้สึกตัวเหมือนทำความผิดที่ขนภาระเพิ่มให้ครูและผู้บริหารโรงเรียน เพราะพวกเขาเหล่านั้นจำนวนหนึ่งไม่ยินดียินร้ายเมื่อขนไปให้ฟรีๆ ถึงโรงเรียน เป็นหนังสือเพิ่งออกใหม่ล่าสุดแล้วรวมใส่เต็มลังหลายใบเพื่อเข้าห้องสมุดโรงเรียน
“หนังสือกระดาษจะกลับมาในระยะยาว และจะเป็นการกลับมาที่เข้มแข็งกว่าสมัยก่อนดิจิทัลเสียอีก” แต่กลับมาในเงื่อนไขว่าต้องมีคุณภาพสูงขึ้นกว่าแต่ก่อนด้วย นิธิ เอียวศรีวงศ์ บอกไว้ในข้อเขียนเรื่อง “การกลับมาของหนังสือกระดาษ” พิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ (ฉบับวันที่ 10-16 พฤษภาคม 2562 หน้า 33)
เหตุผลสำคัญที่ นิธิ เอียวศรีวงศ์ บอกไว้ ได้แก่
“หนังสือกระดาษให้ความรู้สึกมั่นคงแก่ผู้ครอบครองในราคาที่เข้าถึงได้มากกว่าหนังสือดิจิทัล”
“เราอยากเก็บเนื้อหาที่เราเห็นว่ามีคุณค่าไว้ในรูปของกระดาษมากกว่าดิจิทัล”
แต่สังคมไทยไม่กระตือรือร้นสนับสนุนการอ่าน นิธิ เอียวศรีวงศ์ บอกว่า “ห้องสมุดมีน้อยเกินไป จนคนเข้าไม่ถึงหนังสือเล่ม” และ “ซ้ำห้องสมุดของสถานศึกษาก็อยากสะสมแต่หนังสือตามหลักสูตร ทั้งๆ ที่นักเรียนอยากอ่านอะไรนอกหลักสูตรมากกว่า”
ที่หนักข้อกว่านั้น ผู้บริหารสถานศึกษาในไทย ส่วนมากมีทัศนคติไม่ดีต่อห้องสมุด โดยแสดงออกดังนี้
(1.) ตัดงบซื้อหนังสือใหม่ๆ เข้าห้องสมุดโรงเรียน (2.) ผลักไสนักเรียนหาอ่านเองในอินเตอร์เน็ต (3.) หนังสือเก่าๆ ที่ยังพอมีในห้องสมุดโรงเรียนก็ถูกทิ้งร้าง เข้าถึงรายการไม่ได้จากค้นหาในระบบออนไลน์ เพราะอุปกรณ์ชำรุด แต่ไม่อนุมัติงบซ่อม
