ชั่วขณะที่จ้องมองเข้าไปในภาพของเธอ
ยังไผลเผลอคล้ายจะเห็น
รอยยิ้มเหมือนหยอกเย้าเล่น
แต่น้ำตาก็เป็นความจริง
“เราจะได้พบกันอีกไหม
หรือจะสิ้นสุดไปเหมือนอีกหลายสิ่ง”
ก็ได้แค่เพียงยืนนิ่งนิ่ง
ไม่อาจตอบคำถามใด
เราเป็นเพียงสายลมผ่านทางกระมัง
ไม่อาจหวังจะพักที่ใดได้
คุณเองสวยเกินกว่าจะเป็นบางใบไม้
ที่จะรอให้ร่วงโรยรา
“อย่าเล่นสำนวนกับฉันเลย
บอกว่าไม่เคยรักเลยจะดีกว่า”
แล้วจึงอีกครั้งอย่างแช่มช้า
ปล่อยเธอพ้นสายตา-นาทีถัดไป
เธอยังสวยอย่างที่เคยสวย
และเต็มไปด้วยความปรานีที่ยิ่งใหญ่
บางทีนะ บางทีที่จ้องไป
ก็วูบไหวกับเงาหม่นเหงานั้นฯ
