วันหนึ่งเมื่อต้นเดือนสิงหาคม ข้าพเจ้า (ผู้เขียน) ได้รับเมตตาจากครูบาแจ๋ว-พระธมฺมธโร ส่งหนังสือ “โดยเสด็จพระผู้ตรัสไตร” มาให้ เป็นหนังสือเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในมหามงคลสมัยเฉลิมพระชนมพรรษา 88 พรรษา 5 ธันวาคม 2558
หนังสือ “โดยเสด็จพระผู้ตรัสไตร” รวมพระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 108 บท ธรรมย่อของอธาตุ โดยพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (สิริจนฺโท จันทร์) 300 บท พระวรธรรมคติ ในสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก 159 บท บทธรรมคติ โดยหลวงปู่จาม มหาปุญฺโญ 106 บท และบทธรรมคำสอน ของพระครูสังฆวิสุทธิ์ 100 บท
น้องหนู หรือท่านผู้อ่านมีความประสงค์จะขอรับหนังสือเล่มนี้ ติดต่อไปที่พระธมฺมธโร ครูบาแจ๋ว วัดป่าวิเวกวัฒนาราม อำเภอเมือง จ.มุกดาหาร
กับหนังสือนี้ ครูบาแจ๋วยังมีหนังสือแนบมาด้วยว่า ฝากหนังสือมายั่วแยงสายตาท่านผู้เฒ่า อย่าอ่านเอาจริง แต่ก็อย่าอ่านเล่นๆ ร่ำๆ รำลึกเสมอด้วยธรรมะเมตตา พระท่านว่ามิควรคิดถึงใคร เพราะความคิดถึงเป็นเยื่อใยของโลกีย์ แต่หากมิคิดถึงใครๆ ก็ (เหมือนหมายใบ้)-บ้าชาด้านไป
จะบอกแค่ว่า ป่าไม้ที่ปลูกไว้ 3-4 ปีผ่าน กำลังเริงใบไหวก้าน พระดูแล ชาวบ้านยื่นมือช่วย โรงเรียนใกล้ๆ เป็นธุระแจม ที่ราชพัสดุ/ที่สาธารณประโยชน์ กลายเป็นที่ของต้นไม้ ต้นกล้วยมะนีออง ปลีกินได้ ลูกกินได้ ไม้มีเพื่อน เด็กๆ มีกล้วยกิน
เจริญพร ขอบคุณมติชน/ข่าวสด/กรมอุทยานฯ
วันนี้รู้ว่าร่มไม้คือร่มเงาผู้คน ป่ายิ้มแย้ม ไส้เดือนยิ้มหวาน ผู้คนในชุมชนเหมือนได้อ่านหนังสือบทใหม่ แรกๆ ว่า “ครูบาแจ๋ว บ้าป่า บ้าต้นไม้” มาตอนนี้ เห็นไม้ เห็นป่า กำลังดรุณขจี/ชาวบ้าน/เงียบยิ้มเหนียมๆ
ต่อไปอยากจะวิ่งตามฝัน อยากได้ห้องสมุดสาธารณะของชุมชน เร่งเร้าให้ทุกคนรักษ์ภาษาถิ่น รักษ์ภาษาไทย รักการอ่าน
เด็กอ่านไม่ออก ก็ไม่อ่าน ออกไปย้ำกับครูภาษาไทยที่โรงเรียนว่า “อ่านได้ เขียนได้ พูดได้ คิดได้ แก้ปัญหาได้ คำนวณได้ เท่านั้นพอ/นโยบายจากห้องแอร์ คำแนะนำจากส่วนกลางชั่งหัวหมูบ้าง เอาเด็กๆ เป็นศูนย์กลาง”
ห่างจากวัดไป 2 กม. ห้องสมุดเฉลิมบรมราชกุมารีเหมือนสุสานฝุ่น เหมือนป่าช้าหนังสือนานา เพราะไร้ต่อมกระตุ้นการอ่าน
“เด็กๆ อ่านในโทรศัพท์มากกว่าในหนังสือ” นี่คือคำตอบ
คิดบ้าๆ อยากจะให้หนังสือหมดแบตเตอรี่ เหมือนโทรศัพท์หมดไฟ ครู เด็ก ใครๆ ดิ้นรนเป็นตาย
หลวงปู่จาม มหาปุญฺโญ สอนว่า “คนนี้ล่ะดูแลรักษาคน เพื่อความสุข เพื่อความรู้ความฉลาดของจิตวิญญาณ เราต้องทุกข์ก่อน กล้าทุกข์ด้วยอดทน สุขุม และลืมความสุขส่วนตัวไปได้เลย เอาอุดมคติเป็นที่ตั้ง อย่าท้อ ดูแต่ 45 พรรษาของพระพุทธเจ้าสิ ว่ามีตรงไหนในพระไตรปิฎกว่า พระองค์ทรงท้อพระทัย-ไม่มี มีแต่พวกบ้าตีความเท่านั้น ที่ปรามาสพระองค์ว่า ท้อพระทัยไม่โปรดสอน”
ว่าแล้วครูบาแจ๋วลงท้ายจดหมายว่า
จดหมายนี้ มิใช่จดหมายเยี่ยมเวลาป่วย มิใช่จะมาช่วยตอนใกล้ตาย มิใช่ใส่ร้ายเวลาเป็น มิใช่จะมาเห็นใจตอนเผา มิใช่เอาความดีมาประกาศตอนเป็นผี
อาตมาน่ะเวลาเขียน เขียนออกมาประหนึ่งดั่งคนรัก แต่เขียนแล้ว เหมือนกับว่า “ที่นี่รับเฉพาะผู้ที่ไม่ต้องการอะไร”
การอ่านมิเคยทำให้ใครเสียคน แต่การเขียนทำให้คนจำคุกมามากแล้ว คนไม่อ่านน่ากลัว คนไม่เขียนไม่เป็นไร แต่คนเขียนหนังสือมิเคยเปลืองเปล่า-เจริญพร พระธมฺมธโร ครูบาแจ๋ว – ขอบพระคุณอย่างยิ่งครับ
