ประวัติศาสตร์แห่งชาติของไทย เป็นสิ่งถูกสร้างให้จำ ถูกทำให้ลืม โดยคนชั้นนำผู้มีอำนาจทุกยุคทุกสมัยตราบจนทุกวันนี้
จะเห็นว่าไม่มีประวัติศาสตร์สังคมและเศรษฐกิจการเมือง แต่มีมากเรื่องสงครามกับศิลปกรรม
ถูกสร้างให้จำ มี 2 อย่าง คือ
1. วีรบุรุษสงคราม ที่แต่งเติมเพิ่มสีสันเป็นนิยายประเภท “ดีใส่ตัว ชั่วใส่คนอื่น”
2. ยุคสมัยศิลปกรรมแบบอาณานิคม ที่บิดเบือนบังคับให้เป็นยุคสมัยทางการเมืองและสังคม เช่น ทวารวดี, ศรีวิชัย, ลพบุรี, สุโขทัย, อยุธยา ฯลฯ
ถูกทำให้ลืม วิถีชีวิตของสามัญชนไพร่บ้านพลเมืองที่ล้าหลังทางเทคโนโลยีทำมาหากินพึ่งพาธรรมชาติ แล้วถูกเกณฑ์แรงงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน ทั้งทำงานรับใช้ในบ้านเรือนของนายกับหา “ของป่า” ทรัพยากรจากที่ต่างๆ เป็นส่วยส่งนาย ขายให้นานาชาติทำรายได้มั่งคั่งทั้งของนายและของรัฐ
การเมืองและเศรษฐกิจที่ถูกปิดกั้น ไม่เสมอภาค ไม่ประชาธิปไตย ใครเรียกร้องถูกล้อมปราบจับฆ่า เป็นประวัติศาสตร์บาดแผล แล้วถูกทำให้ลืม
แต่ เรา-ไม่-ลืม โดยเฉพาะเหตุการณ์ลั่นโลก 6 ตุลา 2519
