เริงโลกด้วยจิตรื่น : จนกว่าจะเข้าสู่‘ปรมัตถ์’

“ปล่อยวาง” เพราะเห็นทุกสิ่งอย่างเป็นมายา เกิดจากความคิดอันมาจากการปรุงแต่งนั้น เป็นเรื่องที่พูดง่าย ว่าเป็นวิธีที่จะพ้นจากทุกข์ร้อนทั้งหลาย

แต่ในชีวิตของปุถุชนนั้น เป็นความยากเย็นยิ่งที่จะ “ปล่อยวาง” ได้จริง

ด้วยว่า เมื่อชีวิตยังดำเนินอยู่ในโลกียวิสัย ย่อมต้องเกี่ยวพันกับคน สิ่งต่างๆ และเรื่องราวสารพัด

เมื่อคนใดคนหนึ่ง หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งต้องสัมพันธ์กับคนอื่น สิ่งอื่น

Advertisement

ทุกคนต่างสัมพันธ์ด้วยคุณสมบัติและหน้าที่ของกันและกัน

เราทุกคนต่างสะสมบางสิ่งบางอย่างไว้เป็นคุณสมบัติของตัวเอง และต้องใช้คุณสมบัตินั้นเพื่อทำหน้าที่กับคนที่เราสัมผัสสัมพันธ์

การดำเนินชีวิตปกติย่อมมีรูปแบบตามคุณสมบัติและหน้าที่ที่มีต่อกันนั้น การพูดถึง “ปล่อยวาง” จึงเป็นเรื่องเข้าใจได้ยากว่าจะ “ปล่อยอย่างไร”

อย่างไรก็ตาม หากไปถึงความเข้าใจที่ว่า “คุณสมบัติหรือหน้าที่” ของคนทั่วไปนำมาซึ่งความปรารถนาในอย่างใดอย่างหนึ่งจากคนที่เข้าไปสัมผัสสัมพันธ์

ความเข้าใจต่อ “การปล่อยวาง” จะเป็นอีกมิติหนึ่ง

เมื่อเรารู้ถึง “คุณสมบัติ-หน้าที่” ว่าเป็นคนละส่วนกับ “ความปรารถนา”

การปล่อยให้คุณสมบัติ ทำหน้าที่ไปตามสภาวะที่ควรจะเป็น

แล้ว “ปล่อยวาง” ที่ความปรารถนา

“ปล่อย” ให้ทำหน้าที่ไปตามคุณสมบัติที่มีอยู่ และ “วาง” ความปรารถนาลง

ไม่ไปคาดหวังผลว่าจะเป็นอย่างไร แต่ปล่อยให้ปัจจัยที่มีอยู่ทำตามหน้าที่ควรจะเป็น

รับรู้ความเป็นไปตามการประกอบกันขึ้นของปัจจัยที่มีอยู่ โดยไม่ต้องปรารถนาให้เป็นอย่างไร

กระทำการต่างๆ อย่างแค่เห็นปัจจัยที่มาประกอบกับ และปรุงแต่งเปลี่ยนแปลงไปตามคุณสมบัติและหน้าที่ของแต่ละปัจจัยนั้น

เห็นผลที่เกิดขึ้น ด้วยการรับรู้ “ความเป็นเช่นนั้นเอง” ของสิ่งต่างๆ ว่าเมื่อประกอบขึ้นอย่างนี้ “จะไม่เป็นอย่างอื่น”

เห็น “ความเป็นเช่นนั้นเอง” เป็น “ความจริงแท้” ขณะที่ “ความปรารถนา” และ “ความคาดหวัง” นั้นเป็น “สิ่งปรุงแต่ง”

“ความจริงแท้” ไม่มีผลอะไรต่อความรู้สึก นึก คิด เพราะต้องเป็นไปเช่นนั้น ไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอื่น

ขณะที่ “ความปรารถนา” หรือ “ความหวัง” เป็นการปรุงแต่งจากความอยากให้เป็น หากไปยึดถือความต้องการนั้นอย่างเป็นจริงเป็นจัง ซึ่งที่ตามมาจะเป็น “ความพอใจ” เมื่อได้สมหวัง และ “ไม่พอใจ” หากไม่สมหวัง ซึ่งจะทำให้เกิดการปรุงแต่งต่อความอยากต่างๆ ให้เกิดเรื่องราวต่างๆ ภายในใจต่อเนื่องไปอีกมากมาย เกิดภาระทั้งการรักษาไว้ หรือขยายให้มากขึ้นซึ่งความพอใจนั้น หรือพยายามกำจัดความไม่พอใจนั้น

เกิดเป็นแรงบีบคั้นให้ทุกให้ร้อนขึ้น

ชีวิตปุถุชนยากที่จะ “ปล่อยวาง” ความเป็นตัวเป็นตน ด้วยชีวิตย่อมต้องเป็นอะไรสักอย่าง

ดังนั้น “การปล่อยวาง” หากจะเป็นไปได้ คือ “ปล่อยความปรารถนา” และ “วางความหวัง”

ปล่อยให้คุณสมบัติของแต่ละชีวิตทำหน้าที่ไปตามปัจจัยที่มาประกอบ

ปล่อย “ให้เป็นอย่างที่เป็น” วาง “ที่ไม่อยากให้เป็นลง”

ถ้าทำได้ ชีวิตจะเบาขึ้น

QR Code
เกาะติดทุกสถานการณ์จาก Line@matichon ได้ที่นี่
Line Image