“ความสมบูรณ์แบบ” นั้นมีอยู่ เพียงแต่คาดหวังไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้น
หากลงมือจัดการเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่งด้วยหวังให้เป็นไปตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ การจะแน่ใจว่าผลจะเป็นไปตามนั้นจะต้องสามารถเห็นปัจจัยทั้งหมดที่จะมาประกอบขึ้นแล้วส่งผลตามที่ต้องการให้เป็น อีกทั้งรู้วิธีที่จะผสม ปรุงปัจจัยต่างๆ ให้เหมาะสม ในจังหวะเวลาที่ไม่มีอะไรเกิน ไม่มีอะไรขาด
จึงไม่เพียงต้องเห็นส่วนประกอบ ต้องรู้วิธีการ จะสติกระจ่างจนรอบคอบอย่างที่สุด จัดวางอย่างไม่มีพลาดเป้าเท่านั้น จึงรับรู้ถึงความแน่นอนได้
เพราะความสอดคล้องลงตัว เหมาะเจาะ พอดีเช่นนี้ใช่จะรับรู้อย่างกระจ่างได้ง่าย ผู้คนส่วนใหญ่จึงเตือนตัวเตือนใจว่า “อย่าคาดหวังความสมบูรณ์แบบ”
หรือกระทั่งพากันทำใจไว้ล่วงหน้าว่า “ความสมบูรณ์แบบไม่มีอยู่จริง” หรือ “ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ”
แท้ที่จริงแล้ว “ความสมบูรณ์แบบ” นั้นมีอยู่ เพียงแต่ง่ายที่จะผิดหวังในการทำให้เกิด
อย่างไรก็ตาม ในบางครั้ง “สมความบูรณ์แบบ” เกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องคาดหวัง เมื่อปัจจัยต่างๆ ที่จำเป็นกับการเกิดของความสมบูรณ์แบบนั้นมาประกอบกันอย่างพอเหมาะพอดี โดยไม่เกี่ยวข้องกับความคาดหวัง หรือไม่คาดหวัง
“ความสมบูรณ์แบบ” ก็เกิดขึ้น
ที่ว่า “ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ” จึงเป็นความไม่แน่นอนด้วยเช่นกัน
เรื่องราวต่างๆ มักเป็นเช่นนี้ บางครั้งคาดหวังได้ แต่ส่วนใหญ่ไม่ขึ้นกับความคาดหวัง
หากมีความเข้าใจเช่นนี้เสียได้ จะเห็นความสมหวัง หรือไม่สมหวังเป็นเรื่องปกติ
หรือกระทั่งเห็นความยินดีปรีดากับความสมหวัง การรันทด หดหู่กับความไม่สมหวัง เป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรพิเศษกว่ากัน เพราะรับรู้ว่าความสุข ความเศร้า เป็นเรื่องของอารมณ์ที่เกิดจากความคาดหวัง เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นปกติของผู้คน
หากจะให้พ้นจากความรู้สึกสุข หรือเศร้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นกับจากความคาดหวัง
ได้แต่เพียงบอกเตือนตัวเอง “ทำให้ดีที่สุด”
ดีที่สุดในความหมายของการมองเห็นปัจจัยต่างๆ ที่จะมาประกอบเป็นเรื่องราวนั้นให้ครบถ้วนมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ใช้ประสบการณ์ความสามารถที่จะผสมปัจจัยต่างๆ นั้นด้วยความตั้งใจไม่ให้ผิดพลาดให้มากที่สุด
แล้วปล่อยให้ผลเป็นไปตาม “ทำดีที่สุด” แล้วนั้น
ที่สุดแล้วผลจะ “สมบูรณ์แบบ” หรือไม่ ย่อมเป็นไปตามที่เราทำ ไม่ได้เป็นไปตามที่เราหวัง
ความเป็นจริงของสรรพสิ่งเป็นเช่นนี้
เราทำได้อย่างมากที่สุดเท่าที่ความสามารถในการมองเห็นปัจจัย และความรู้ ความเข้าใจในการประกอบปัจจัยที่เห็นเข้าด้วยกัน
ทำให้ดีที่สุด แล้ว “พอใจกับผลที่เกิดขึ้น”
คือชีวิตที่ “พอเพียง”
