เมื่อหนุมานไปถึงกรุงลงกานั้นถึงจะเป็นเวลาเข้าไต้เข้าไฟก็ยังต้องซ่อนตัวอยู่นอกกำแพงเมือง เพราะเกรงว่าพวกรากษกพวกยักษ์จะแลเห็น ด้วยตามถนนยังมีพวกชาวเมืองเดินอยู่เป็นจำนวนมาก และที่หนุมานรู้สึกดีใจก็คือได้เห็นลิงธรรมดามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง จึงเกิดความคิดว่าทำตัวให้เหมือนลิงเหล่านี้ก็จะไปในที่ต่างๆ สะดวกขึ้น
ครั้นถึงเวลาเที่ยงคืนหนุมานก็ออกสำรวจไปตามอาคารต่างๆ โดยที่ไม่มีใครสนใจเพราะเห็นว่าเป็นลิงธรรมดา หนุมานได้ไปพบห้องนอนของราวณะนอนอยู่ ที่รู้ว่าเป็นราวณะก็เพราะมี 10 หน้า แต่ยังหาที่อยู่ของนางสีดาไม่พบ จึงหลบซ่อนอยู่บนต้นไม้ หิวก็เก็บผลไม้ที่อยู่ใกล้ๆ กิน ไม่เดือดร้อนอะไร อิ่มแล้วก็นอนหลับไปจนตะวันขึ้นพ้นขอบฟ้า ขณะนั้นหนุมานได้ยินเสียงผู้หญิง 2 คนคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ที่หลบซ่อนอยู่ และได้ยินออกชื่อนางสีดา
กล่าวโดยสรุปหนุมานได้ทราบที่อยู่ของนางสีดาจากหญิงนั้นว่า นางสีดาอยู่ที่เรือนหลังหนึ่ง ซึ่งมีหลังคาแปลกจากหลังอื่นๆ คือมุงด้วยใบมะพร้าวอ่อน (เข้าใจว่าจะเป็นสีเหลืองนวล ส่วนเรือนหลังอื่นคงใช้ใบมะพร้าวแก่สีเขียว) แสดงให้เห็นความสำคัญของผู้อยู่
นอกจากนี้หนุมานยังคิดต่อไปว่า เมื่อมาถึงเมืองลงกาแล้วก็ควรจะหยั่งกำลังศัตรูว่าจะแข็งแกร่งสักเพียงไร คิดแล้วก็ผาดแผลงสำแดงฤทธาขึ้นไปยืนบนหลังคาเรือนที่สูงมากแห่งหนึ่ง แล้วตะโกนลงมาที่ถนนซึ่งพวกยักษ์เดินไปมาด้วยเสียงอันดังว่า
“เจ้าพวกลงกาผู้โง่เขลาทั้งหลาย จงฟังเราพูด เราคือหนุมานผู้สืบข่าวขององค์พระรามา ซึ่งราชาที่ชั่วช้าของพวกเจ้าได้ลักพาพระมเหสีของพระองค์มา บัดนี้ถึงเวลาที่ราชาแสนชั่วช้าของพวกเจ้าจะต้องชดใช้บาปที่ทำไว้ ขอองค์พระรามาจงทรงพระเจริญ”
สิ้นเสียงของหนุมานก็เกิดความปั่นป่วนบนถนน พวกยักษ์ต่างแหงนหน้าขึ้นไปบนหลังคา และเมื่อราวณะได้ทราบข่าวที่เกิดขึ้น ก็ดาลโทสะในความก้าวร้าวของลิงน้อย สั่งให้จับมาเผาทั้งเป็น แต่ก็ช้ากว่าอินทรชิตซึ่งอยู่ในที่นั้นได้ยิงธนูถูกหนุมานล้มลงเสียก่อน แล้วพวกยักษ์กรูเข้าไปเอาโซ่ล่ามไว้ ต่างพากันโห่ร้องให้เอาตัวไปประหารชีวิต
ตรงนี้แปลกกว่าเรื่องอื่นๆ ดูเหมือนจะมีเฉพาะรามายณะของอินโดนีเซียเท่านั้น
ตามปกติในคราวคับขันหนุมานคิดแก้ปัญหาด้วยตนเอง แต่ครั้งนี้หนุมานคิดถึงพระอัคนีขอให้มาช่วย ทันใดได้บังเกิดกำแพงแยกหนุมานออกมาจากกลุ่มพวกชาวลงกา มีกลุ่มควันดำปกคลุมทำให้หายใจไม่สะดวก โซ่ที่พันธนาการหนุมานก็หลุดออก หนุมานฉวยคบเพลิงได้อันหนึ่งก็กระโดดขึ้นไปบนบ้านเรือนจ่อเพลิงจุดไปทั่ว เว้นแต่เรือนที่มุงหลังคาด้วยใบมะพร้าวอ่อน ซึ่งเป็นที่อยู่ของนางสีดา
