เมื่อพระรามให้หนุมานไปสืบดูนางสีดาในกรุงลงกาว่ามีความเป็นอยู่อย่างไรแล้ว ก็เตรียมการยกกองทัพไปที่สงครามกับทศกัณฐ์ แต่ระหว่างชมพูทวีปกับเมืองลงกามีมหาสมุทรขวางอยู่ จึงมีปัญหาว่าจะข้ามไปอย่างไร การข้ามไปกรุงลงกาเป็นปัญหาใหญ่ มีเรื่องกล่าวไว้ไม่ตรงกัน ถ้านำมาเล่าก็น่าจะได้เรื่องเบ็ดเตล็ดสนุกมากขึ้นกว่าอ่านหนังสือเพียงเล่มเดียว กล่าวตาม ทสรถชาดก มีเรื่องเล่าว่า เมื่อพระรามอภิเษกสุครีพเป็นกษัตริย์แล้ว พระรามเสด็จขึ้นบ่าหนุมาน พระลักษณ์ขึ้นป่าอรคต ยกทัพลิงพร้อมด้วยสุครีพไปถึงฝั่งทะเล กองทัพเคลื่อนที่ต่อไปไม่ได้
พระลักษณ์ซึ่งตามปกติก็เงียบๆ ไม่สำแดงฤทธิ์เดชอะไร แต่คราวนี้พระลักษณ์มีคำสั่งให้ทะเลยอมให้กองทัพผ่านไป แต่ทะเลไม่ยอมเพราะทะเลไม่ใช่ทางเดิน พระลักษณ์ไม่พอใจ กระโดดลงไปในทะเล บังเกิดไฟออกจากกายพระลักษณ์จนน้ำทะเลแห้งฝูงสัตว์ในทะเลได้รับความเดือดร้อน เพราะทะเลไม่มีน้ำปลาก็ตาย พระรามทราบเรื่องทรงติเตียนพระลักษณ์ แล้วเอาน้ำพระเนตรที่เกิดจากปริเทวนาการถึงสีดา (ไม่ทราบว่าเก็บไว้ที่ไหน) ลงไปชดเชยน้ำทะเลที่เหือดแห้งไป ทะเลกล่าวสดุดีพระรามเป็นอันมากต่อจากนั้นสั่งให้จองถนน
ในเรื่องรามเกียรติ์การจองถนนเป็นเรื่องใหญ่โตมาก เพราะขุนพลทั้งหลายต่างมีความเห็นไม่ตรงกัน บ้างก็ว่าจะเอาเขาพระสุเมรุมาถมเป็นทางข้าม บ้างก็ว่าจะวิดน้ำในมหาสมุทรให้แห้งมีแต่ ท้าวชามพูวราช ที่เห็นว่าการทำอย่างนั้นไม่เป็นเกียรติเป็นศรีอะไร ควรให้รี้พลขนหินมาถมทำถนนข้ามไปจะดีกว่า พระรามเห็นชอบด้วยตกลงตามนั้นแต่งตั้งให้สุครีพเป็นผู้อำนวยการจองถนน
สุครีพจึงให้ นิลพัท คุมวานรเมืองชมพู ให้ หนุมาน คุมวานรเมืองขีดขินให้ผลัดกันรับส่งก้อนหิน นิลพัทไม่ชอบหน้าหนุมานอยู่ก่อนแล้ว จึงคิดจะลองดูฤทธิ์เดชว่าจะแน่สักแค่ไหน จึงเหาะไปที่เขาหิมพานต์ ใช้ทั้งเท้าและมือคีบก้อนหินเหาะกลับมาจะส่งให้หนุมาน ฝ่ายหนุมานเห็นเช่นนั้นก็ร้องบอกว่าให้ทิ้งลงมาทีละก้อน เพราะหินก้อนใหญ่เท่าภูเขาเกรงว่าจะรับไม่ทัน แต่นิลพัทไม่ฟังเสียงทิ้งลงมาพร้อมกันทั้ง 4 ก้อน หนุมานต้องใช้ความว่องไวรับไปทิ้งในมหาสมุทร
ครั้นถึงคราวหนุมานไปขนหินบ้าง ก็เหาะไปหักยอดเขาสำแดงฤทธิ์ผูกก้อนหินทับเส้นขนที่อยู่ในตัวทุกเส้น แล้วเหาะกลับมาร้องบอกให้นิลพัทคอยรับ นิลพัทเห็นกลุ่มก้อนหินลอยมาก็ร้องบอกให้หนุมานทิ้งลงมาทีละก้อน ถ้าทิ้งลงมาพร้อมกันรับไม่ทัน หนุมานก็ตอบว่าคราวก่อนเราขอให้ทิ้งทีละก้อน นายยังไม่ยอมคราวนี้ลองรับดูบ้างเป็นไร ว่าแล้วก็สะบัดก้อนหินให้ตกลงมาราวกับห่าฝน แต่นิลพัทก็ไวทายาทใช้ทั้งมือทั้งเท้ารับ หนุมานเห็นนิลพัทใช้เท้ารับเป็นการดูหมิ่นก็ร้องด่าว่าอ้ายเชลยจัญไร นิลพัทก็ย้อนว่ามึงก็จัญไรแน่จริงมาสู้กัน
เห็นไหมล่ะความไม่ปรองดองในกองทัพพระรามก็มีเพราะไม่ได้ร้องเพลง “พวกเราเหล่ามาชุมนุม”
